ஞான பூமி-புதுவை

2010-09-11T03:53:00.000-07:00

ஸ்ரீ குள்ளச்சாமியின் புகழ் பாடும் பாரதி

2010-09-11T03:25:00.000-07:00

ஞான்குரு தேசிகனைப் போற்று கின்றேன்;

நாடனைத்துந் தானாவான் நலிவி லாதான்;

மோனகுரு திருவருளால் பிறப்பு மாறி

முற்றிலும்நாம் அமரநிலை சூழ்ந்து விட்டோ ம்;

தேன்னைய பராசக்தி திறத்தைக் காட்டிச்

சித்தினியல் காட்டிமனத் தெளிவு தந்தான்.

வானகத்தை இவ்வுலகிலிருந்து தீண்டும்

வகையுணர்த்திக் காத்த பிரான் பதங்கள் போற்றி!

எப்போதும் குருசரணம் நினைவாய்,நெஞ்சே!

எம்பெருமான் சிதம்பரதே சிகந்தாள் எண்ணாய்!

முப்பொழுங் கடந்தபெரு வெளியைக் கண்டான்,

முத்தியெனும் வானகத்தே பரிதி யாவான்,

தப்பாத சாந்தநிலை அளித்த கோமான்,

தவம் நிறைந்த மாங்கொட்டைச் சாமித் தேவன்,

குப்பாய ஞானத்தால் மரண மென்ற

குளிர்நீக்கி யெனைக்காத்தான்,குமார தேவன்!

தேசத்தார் இவன்பெயரைக் குள்ளச்சாமி

தேவர்பிரான் என்றுரைப்பார்;தெளிந்த ஞானி

பாசத்தை அறுத்துவிட்டான்,பயத்தைச் சுட்டான்;

பாவனையால் பரவெளிக்கு மேலே தொட்டான்;

நாசத்தை அழித்துவிட்டான்;யமனைக் கொன்றான்;

ஞானகங்கை தனைமுடிமீ தேந்தி நின்றான்;

ஆசையெனும் கொடிக்கொருதாழ் மரமே போன்றான்,

ஆதியவன் சுடர்பாதம் புகழ்கின் றேனே.

வாயினால் சொல்லிடவும் அடங்கா தப்பா;

வரிசையுடன் எழுதிவைக்க வகையும் எல்லை;

ஞாயிற்றைச் சங்கிலியால் அளக்க லாமோ?

ஞானகுரு புகழினைநாம் வகுக்க லாமோ?

ஆயிரனூல் எழுதிடினும் முடிவ்ய் றாதாம்;

ஐயனவன் பெருமையைநான் சுருக்கிச் சொல்வேன்;

காயகற்பஞ் செய்துவிட்டான்;அவன்வாழ் நாளைக்

மணக்கிட்டு வயதுரைப்பார் யாரும் இல்லை.

அன்றொருநாட் புதுவைநகர் தனிலே கீர்த்தி

அடைக் கலஞ்சேர் ஈசுவரன் தர்மராஜா

என்றபெயர் வீதியிலோர் சிறிய வீட்டில்,

இராஜாரா மையனென்ற நாகைப் பார்ப்பான்,

முன்றனது பிதா தமிழில் உபநிடதத்தை

மொழிபெயர்த்து வைத்ததனைத் திருத்தச் சொல்லி

என்றனைவேண் டிக்கொள்ள யான்சென் றாங்கண்

இருக்கையிலே அங்குவந்தான் குள்ளச் சாமி.

அப்போது நான்குள்ளச் சாமி கையை

அன்புடனே பற்றியது பேச லுர்றேன்:

''அப்பனே!தேசிகனே!ஞானி என்பார்

அவனியிலே சிலர்நின்னைப் பித்தன் என்பார்;

செப்புறுநல் லஷ்டாங்க யோக சித்தி

சேர்ந்தவனென் றுனைப்புகழ்வார் சிலரென் முன்னே

ஒப்பனைகள் காட்டாமல் உண்மை சொல்வாய்,

உத்தமனே!எனக்குநினை உணர்த்து வாயே.

யாவன் நீ? நினைக்குள்ள திறமை என்னே?

யாதுணர்வாய் கந்தைசுற்றித் திரிவ தென்னே?

தேவனைப்போல் விழிப்ப தென்னே? சிறியாரோடும்

தெருவிலே நாய்களொடும் விளையாட் டென்னே?

பாவனையிற் பித்தரைப்போல் அலைவ தென்னே?

பரமசிவன் போலுருவம் படைத்த தென்னே?

ஆவலற்று நின்றதென்னே? அறிந்த தெல்லாம்,

ஆரியனே,அனக்குணர்த்த வேண்டும்''என்றேன்.

பற்றியகை திருகியந்தக் குள்ளச் சாமி

பரிந்தோடப் பார்த் தான்;யான் விடவே யில்லை,

சுற்றுமுற்றும் பார்த்துப்பின் முறுவல் பூத்தான்;

தூயதிருக் கமலபதத் துணையைப் பார்த்தேன்;

குற்றமற்ற தேசிகனும் திமிறிக் கொண்டு

குதித்தோடி அவ்வீட்டுக் கொல்லை சேர்ந்தான்;

மற்றவன்பின் யானோடி விரைந்து சென்று

வாவனைக் கொல்லையிலே மறித்துக் கொண்டேன்.

பக்கத்து வீடிடிந்து சுவர்கள் வீழ்ந்த

பாழ்மனையொன் றிருந்ததங்கே;பரம யோகி

ஒக்கத்தன் அருள்விழியால் என்னை நோக்கி

ஒருகுட்டிச் சுவர்காட்டிப் பரிதி காட்டி

அக்கணமே கிணற்றுளதன் விம்பங் காட்டி,

''அறிதிகொலோ!''எனக்கேட்டான்''அறிந்தேன்''என்றேன்.

மிக்கமகிழ் கொண்டவனும் சென்றான்;யானும்

வேதாந்த மரத்திலொரு வேரைக் கண்டேன்.

தேசிகன் கை காட்டியெனக் குரைத்த செய்தி

செந்தமிழில் உலகத்தார்க் குணர்த்து கின்றேன்;

''வாசியைநீ கும்பகத்தால் வலியக் கட்டி,

மண்போலே சுவர்போலே,வாழ்தல் வேண்டும்;

தேசுடைய பரிதியுருக் கிணற்றி நுள்

தெரிவதுபோல் உனக்குள் சிவனைக் காண்பாய்;

பேசுவதில் பயனில்லை.அனுப வத்தால்

பேரின்பம் எய்துவதே ஞானம்''என்றான்.

கையிலொரு நூலிருந்தால் விரிக்கச் சொல்வேன்,

கருத்தையதில் காட்டுவேன்;வானைக் காட்டி

மையிலகு விழியாளின் காத லொன்றே

வையகத்தில் வாழுநெறி யென்றுகாட்டி,

ஐயனெனக் குணார்த்தியன பலவாம் ஞானம்,

அகற்கவன்காட் டியகுறிப்போ அநந்த மாகும்.

பொய்யறியா ஞானகுரு சிதம்ப ரேசன்

பூமிவிநா யகன்குள்ளச் சாமி யங்கே.

மற்றொருநாள் பழங்கந்தை யழுக்கு மூட்டை

வளமுறவே கட்டியவன் முதுகின் மீது

கற்றவர்கள் பணிந்தேத்தும் கமல பாதக்

கருணைமுனி சுமந்துகொண்டென் னெதிரே வந்தான்;

சற்றுநகை புரிந்தவன்பால் கேட்க லானேன்;

''தம்பிரா னே; இந்தத் தகைமை என்னே?

முற்றுமிது பித்தருடைச் செய்கை யன்றொ?

மூட்டைசுமந் திடுவதென்னே?மொழிவாய்''அன்றென்.

புன்னகைபூத் தாரினும் புகலுகின்றான்;

''புறததேநான் சுமக்கின்றேன்;அகத்தி னுள்ளே;

இன்னதொரு பழங்குப்பை சுமக்கி றாய்நீ"

என்றுரைத்து விரைந்தவனும் ஏகி விட்டான்.

மன்னவன்சொற் பொருளினையான் கண்டு கொண்டேன்;

மனத்தினுள்ளே பழம்பொய்கள் வளர்ப்ப தாலே

இன்னலுற்று மாந்தரெல்லாம் மடிவார் வீணே,

இருதயத்தில் விடுதலையை இசைத்தால் வேண்டும்.

சென்றதினி மீளாது;மூடரே,நீர்

எப்போதும் சென்றதையே சிந்தை செய்து

கொன்றழிக்கும் கவலையெனும் குழியில் வீழ்ந்து

குமையாதீர்;சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டா;

இன்று புடிதாய்ப் பிறந்தோம் என்று நெஞ்சில்

எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு

தின்றுவிளாஇ யாடியின்புற் றிருந்து வாழ்வீர்;

அஃதின்றிச் சென்றதையே மீட்டும் மீட்டும்.

மேன்மேலும் நினைந்தழுதல் வேண்டா,அந்தோ!

மேதையில்லா மானுடரே!மேலும் மேலும்

மேன்மேலும் புதியகாற் றெம்முள்வந்து

மேன்மேலும் புதியவுயிர் விளைத்தல் கண்டீர்.

ஆன்மாவென் றெகருமத் தொடர்பை யெண்ணி

அறிவுமயக் கங்கொண்டு கெடுகின்றீரே!

மான்மானும் விழியுடையாள் சக்தி தேவி

வசப்பட்டுத் தனைமறந்து வாழ்தல் வேண்டும்.

சென்றவினைப் பயன்களெனைத் தீண்ட மாட்டா;

'ஸ்ரீதரன்யான் சிவகுமா ரன்யா னன்றோ?

நன்றிந்தக் கணம்புதிதாய்ப் பிறந்து விட்டேன்;

நான் புதியவன்,நான் கடவுள்,நலிவி லாதோன்'

என்றிந்த வுலகின்மிசை வானோர் போலே

இயன்றிடுவார் சித்தரென்பார்;பரம தர்மக்

குன்றின்மிசை யொருபாய்ச்ச லாகப் பாய்ந்து

குறிப்பற்றார் கேடற்றார் குலைத லற்றார்.

குறியனந்த முடையோராய்க் கோடி செய்தும்

குவலயத்தில் வினைக்கடிமைப் படாதா ராகி

வெறியுடையோன் உமயாளை இடத்தி லேற்றான்

வேதகுரு பரமசிவன் வித்தை பெற்றுச்

செறியுடைய பழவினையாம் இருளைச் செற்றுத்

தீயினைப்போல் மண்மீது திரிவார் மேலோர்,

அறிவுடைய சீடா,நீ குறிப்பை நீக்கி

அநந்தமாம் தொழில் செய்தால் அமர னாவாய்.

கேளப்பா!மேற்சொன்ன உண்மை யெல்லாம்

கேடற்ற மதியுடையான் குள்ளச் சாமி

நாளும்பல் காட்டாலும் குறிப்பி னாலும்

நலமுடைய மொழியாலும் விளக்கித் தந்தான்;

தோளைப் பார்த் துக்களித்தல் போலே யன்னான்

துணையடிகள் பார்த்துமனம் களிப்பேன் யானே;

வாளைப்பார்த் தின்பமுறு மன்னர் போற்றும்

மலர்த்தாளான் மாங்கொட்டைச் சாமி வாழ்க!

2010-09-08T04:30:00.000-07:00

2010-09-08T04:28:00.000-07:00

2010-09-08T04:25:00.000-07:00

2010-09-08T04:19:00.000-07:00

2010-09-08T03:47:00.000-07:00

2010-08-29T02:40:00.000-07:00

2010-06-19T03:35:00.000-07:00

இன்று 19-06-2010 சனிக்கிழமை ஸ்ரீ குரு அக்கா சாமி சித்தரின்

140 வது குரு பூஜை.

பக்தர்கள் அனவரும் அவரின் பொற்பாதங்களை

வணங்கி ஆசி பெற்றுக் கொள்வீர்களாக.

108 சித்தர் போற்றி

2010-04-20T10:18:00.000-07:00

108 சித்தர் போற்றி

ஓம் நந்திதேவர் திருவடிகள் போற்றி

ஓம் அகத்திய முனிவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் திருமூலத்தேவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் மாணிக்கவாசகர் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-5
ஓம் திருஞான சம்பந்த சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அப்பர் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் திருவள்ளுவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ஓளவையார் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சேந்தனார் திருவடிகள் போற்றி-10
ஓம் கோரக்கர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் திருமாளிகைத் தேவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் மச்சமுனி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சிவவாக்கியார் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பதஞ்சலி முனிவர் திருவடிகள் போற்றி-15
ஓம் புலத்தியர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சண்டிகேசர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சனகர் திருவடிகள் போற்றி
ஒம் சனந்தனர் திருவடிகள் போற்றி
ஒம் சனற்குமாரர் திருவடிகள் போற்றி-20
ஒம் சனாதணர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சுந்தரானந்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் காக புசுண்ட மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பத்ரகிரியார் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கருவூர் முனிவர் திருவடிகள் போற்றி-25
ஓம் அருள்நந்தி சிவாச்சாரியார் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் புண்ணாக்கீசர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் புலத்தீசர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பூனைக்கண்ணார் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் இடைக்காடர் திருவடிகள் போற்றி-30
ஓம் போகர் மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் புலிப்பாணி சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கொங்கண மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் தன்வந்திரி மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் காலாங்கி நாதர் திருவடிகள் போற்றி-35
ஓம் அழுகண்ண மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கௌதமர் மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அகப்பைச்சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பட்டினத்து அடிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பாம்பாட்டி சித்தர் திருவடிகள் போற்றி-35
ஓம் தேரையர் மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் குதம்பைச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சட்டை நாதமுனிவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அருணகிரிநாதர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கடுவெளிச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி-40
ஓம் உமாபதி சிவாச்சாரியார் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பாம்பன் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அசுவினி தேவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சிதம்பர சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ரமண மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி-45
ஓம் ராம் சுரத் குமார் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் மகான் சேஷாத்திரி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ராகவேந்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ராமலிங்க சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கழுவெளிச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி-50
ஓம் அழுகண்ணிச்சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் நறுமணச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ராமானந்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கஞ்சமலைச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கண்ணிச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி-55
ஓம் சாம்பசிவம் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சச்சிதானந்த சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சிவப்பிரகாச யோகி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சீரடிசாய்பாபா திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சித்ரமுத்த அடிகள் திருவடிகள் போற்றி-60
ஓம் குரு தஷிணாமூர்த்தி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பாலானந்த ஜோதிசுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ராமதேவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கடைப் பிள்ளைச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சிவபாலயோகி திருவடிகள் போற்றி-65
ஓம் கணபதி சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் உரோம மகரிஷி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சுப்ரமணிய சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ஏனாரிச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் காரைச்சித்தர் திருவடிகள் போற்றி-70
ஓம் சங்கிலிச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பூசலார் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ஞானச்சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சுருளிச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சிவஞான பாலச் சித்தர் திருவடிகள் போற்றி-75
ஓம் சிவஞான பாலைய சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் தொள்ளைக்காது சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் மௌலா சாஹிப் மெய்ஞானி திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அழகர் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-80
ஓம் சித்தானந்த சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சக்திவேல் பரமானந்த சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ராம்பரதேசி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பவழங்குடி சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் மகான் படே சாஹிப் திருவடிகள் போற்றி-85
ஓம் அரவிந்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அன்னை திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கம்பளி ஞான தேசிக சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் பெரியவர்க்கு பெரியவர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ல‌ஷ்மண சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-90
ஓம் மண்ணுருட்டி சித்தர் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அக்கா பரதேசி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் நாராயண பரதேசி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் யாழ்ப்பானம் கதிர்வேல் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் தேங்காய் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-95
ஓம் குருசாமி அம்மாள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் அம்பலத்தாடப்பர் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் வண்ணாரப் பரதேசி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் மௌலா சாஹிப் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சடையப்பர் சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-100
ஓம் நாகலிங்க சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் வேதாந்த சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் கோவிந்த சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சட்டி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் சந்தானந்த சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-105
ஓம் கணபதி சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் வியோமா சுவாமிகள் திருவடிகள் போற்றி
ஓம் ஞானகுரு குள்ளச்சாமிகள் திருவடிகள் போற்றி-108

   ஓம் எண்ணிலா கோடி சித்தரிஷி கணங்கள் திருவடிகள்

   போற்றி போற்றி

2010-01-26T09:08:00.000-08:00

ஓம் ஸ்ரீ வண்ணார பரதேசி சுவாமிகள்

ஸ்ரீ வண்ணார பரதேசி சுவாமிகளின் சித்த பீடம்

2010-01-26T09:06:00.000-08:00

ஸ்ரீ அம்பலத்தாடும் சுவாமிகள் ஜீவசமாதி

2010-01-26T09:02:00.000-08:00

பவளக்கொடி சித்தர் சுவாமிகள் சித்த பீடம்

2010-01-26T09:00:00.000-08:00

ஓம் ஸ்ரீ தேங்காய் சுவாமிகள்

ஸ்ரீ தேங்காய் சுவாமிகளின் சித்த பீடம்

2010-01-26T08:37:00.000-08:00

ஓம் ஸ்ரீ சடையத்தாயாரம்மாள் சுவாமிகள்

2010-01-08T11:22:00.000-08:00

ஓம் ஸ்ரீ சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்

சிவப்பிரகாச சுவாமிகள், காஞ்சிபுரத்தில் இறைவன் திருவருளால்

பிறந்தார்.

சிறுவயதிலேயே தந்தையை பறிகொடுத்துவிட்டதால்

தனது தமையன் வேலாயுதம், கருணைப்பிரகாசம்,தமக்கை

ஞானாம்பிகை ஆகியோருடன் திருவண்ணாமலைக்கு

வந்து சேர்ந்தார்.

தனது தந்தையின் குருவான குருதேவரை

தரிசித்து. அவருடனே தங்கியிருந்து கல்வி கற்றார்.

சிவஞானத்தில் பெருநிலை அடையப்பெற்ற

குருதேவரிடம் தீட்சை பெற்றார்.

சதா சிவசிந்தனையிற் திளைத்திருந்தார், சுவாமிகள்.

திருவண்ணாமலை கிரிவலத்தின்

பெருமையை தன் உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து புறப்பட்டார்.

ஒவ்வொரு முறை வலம் வரும் பொழுதும்

அருணாச்சலேஸ்வரர் மேல் பாடல் பாடி-அன்றைய தினத்தில்

100 பாடல்கள் இயற்றினார்.

அதற்கு “சோண சைலமாலை” என்று பெயர்.

சுவாமிகள் மேலும் ஆழ்ந்த கல்வி பயில வேண்டும் என்ற

ஆசையினால் தமது சகோதரர்களுடன் தென்னகப் பிரயாணம்

தொடங்கினார். திருச்சிக்கருகில் உள்ள பெரம்பலூரில் இரண்டு

ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து சிவபூஜையை செய்து வந்தார்.

அங்கிருந்து திருநெல்வேலி வந்து

தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையருகில் உள்ள சிந்துபூத்துறைக்கு

வந்து சேர்ந்தார்.அவ்வூரிலுள்ள தர்மபுர ஆதினத்து கட்டளை

தம்பிரான் வெள்ளியம்பல சுவாமிகளுக்கு சீடனாக இருந்து

கல்வி கற்க விரும்பினார்.

வெள்ளியம்பலவாணர் தருமை ஆதீனம் நான்காம் பட்டத்தில்

விளங்கிய குருமகா சந்நிதானம் ஸ்ரீலஸ்ரீ மாசிலாமணி தேசிக

பரமாச்சாரியாரிடம் சிவதீட்சை பெற்றவர்,காசிக்கு சென்று

குமரகுருபரரிடம் கல்வி பயின்றவர்.

அத்தகைய இலக்கண இலக்கிய செம்மலிடம் மாணாக்கன் ஆவதைப்

பெரும் பேறாகக் கருதினார் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்.

சிவப்பிரகாசரின் தமிழார்வத்தை அறிந்த முனிவர்- அவரின்

ஆற்றலை அறிய விரும்பி “கு” என்று தொடங்கி “கு” என்று

முடித்து இடையே ஊருடையான் என்று வருமாறு நேரிசை

வெண்பா ஒன்று பாடுமாறு ஆணையிட்டார்.

சுவாமிகளும் தயங்காமல் உடனே பாடிக் காட்டினார்.

வெண்பாவைக் கேட்டவுடன் சிவப்பிரகாசரின் ஆற்றலைக் கண்டு

வெள்ளியம்பல சுவாமிகள் மிகுந்த வியப்புற்றார்.அவரை

அப்படியே ஆரத் தழுவிகொண்டார்.” இத்தகைய ஆற்றல் படைத்த

உமக்கா தமிழ் சொல்லித்தர வேண்டும் “ என்று கேட்டார்.

வெள்ளியம்பல சுவாமிகள், சிவப்பிரகாசரை தன்னுடன்

இருத்திக்கொண்டு சுவாமிகளின் சகோதரர்களாகிய

வேலாயுத சுவாமிகள், கருணைப்பிரகாச சுவாமிகள் ஆகிய

இருவருக்கும் பதினைந்து நாட்களில் ஐந்திலக்கணங்களையும்

கற்றுக் கொடுத்தார்.

சிவப்பிரகாசரின் எண்ணம் நிறைவேறியது.

மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தார். பெரம்பலூரில் தனக்கு காணிக்கையாக

கொடுத்த முந்நூறு பொற்காசுகளை தனது குருவின் காலடியில்

சமர்ப்பித்தார்.வெள்ளியம்பல சுவாமிகளோ,” இவை எமக்கு

வேண்டா, அதற்குப் பதிலாக திருச்செந்தூரில் எம்மை இகழ்ந்து

பேசுதலையே இயல்பாக கொண்டு திரியும் ஒரு தமிழ்ப்புலவனின்

அகங்காரத்தை ஒடுக்கி எம் கால்களில் விழச்

செய்ய வேண்டும் “என்றார்.

குருவின் அவாவை நிறைவேற்றும் பொருட்டு திருச்செந்தூர்

புறப்பட்டார். கோவிலினுள் எழுந்தருளியிருக்கும்

முருகப் பெருமானை தரிசித்து விட்டு-வலம் வந்தார்.

அப்பொழுது முனிவர் சொன்ன அப்புலவனைக் கண்டார்.

புலவனும், சுவாமிகளைக் கண்டு இவர் வெள்ளியம்பல

சுவாமிகளிடமிருந்து வந்தவர் என்பதையறிந்து வசை மாறி

பொழிந்தான். இருவருக்கும் விவாதம் முற்றியது.

புலவன் சுவாமிகளை பந்தயத்திற்கு அழைத்தான். இருவரும்

நீரோட்டகயமகம் பாடவேண்டும் என்றும் யார் முதலில்

முப்பது பாடலை பாடி முடிக்கிறார்களோ அவரே ஜெயித்தவர்-

தோற்பவர் மற்றவர்க்கு அடிமையாக வேண்டும் என்றான்.

சிவப்பிரகாச சுவாமிகளும் சிறிதும் தயங்காது பாடி முடித்தார்.

ஆனால் புலவனால் ஒரு பாடல் கூட பாட முடியவில்லை-வெட்கித்

தலைகுனிந்து சுவாமிகளிடம் சரணடைந்தான்.

அதற்குச் சுவாமிகள் அடியேன் வெள்ளியம்பல சுவாமிகளின்

அடிமை-நீர் அவருக்கே அடிமையாதல் முறை” என்று கூறி தம்

குருநாதரிடம் அழைத்துச் சென்று அவருக்கே

அடிமையாக்கினார்.

வெள்ளியம்பல சுவாமிகள் அகங்காரம் கொண்ட

புலவனின் அகந்தையை அடக்கி அவனுடைய கவனத்தை

பரம் பொருளிடத்தே செலுத்த வைத்து “நல்வாழ்வு-வாழ்ந்து வா”

என்று கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

குருநாதரிடம் பிரியாவிடை பெற்று தமது இளவல்களுடன்

துறைமங்கலம் வந்து, பின்னர் அங்கிருந்து வாலிகண்டபுரத்தின்

வடமேற்கு திசையிலுள்ள திருவெங்கையிலே சில காலம் தங்கி

சிவபூஜை செய்துவந்தார்.

வள்ளல் அண்ணாமலை ரெட்டியார் கட்டி தந்த மடத்தில்

தங்கியிருந்தவாறே -திருவெங்கைக் கோவை,திருவெங்கைக்

கலம்பகம், திருவெங்கையுலா, திருவெங்கை அலங்காரம் என்னும்

நான்கு நூல்களைத் தந்தருளினார்.

சிவப்பிரகாச சுவாமிகள், தமது உடன்பிறந்தவர்களுக்கு திருமணம்

செய்து வைத்து-அண்ணாமலை ரெட்டியாருடன் புனித பயணம்

புறப்பட்டார்.

சிதம்பரத்திற்கு வந்து, அங்கு ஆத்ம சாதனையில் தீவிரமாக

இறங்கினார். அங்கு சிவப்பிரகாச விசாகம்,தருக்க பரிபாஷை,

சதமணிமாலை, நான்மணி மாலை முதலிய நூலகளை

செய்தருளினார்.

அங்கிருந்து திருக்காட்டுப்பள்ளிக்கு வந்து சிவபெருமானை தரிசனம்

செய்து -சில காலம் தங்கியிருந்து விட்டு-பின்னர் காஞ்சிபுரத்திற்கு

புறப்பட்டார்கள். வழியில் சாந்தலிங்க சுவாமிகளை கண்டு அளவளாவி

மகிழ்ந்து, அவருடன் சிவஞான பாலய சுவாமிகளை தரிசிக்க புதுவை

வந்து,அங்கிருந்து பிரம்மபுரம் வந்து சேர்ந்தனர்.

சாந்தலிங்க சுவாமிகள், சிவஞான பாலைய சுவாமிகளின்

பேராற்றலை -பெருமைகளை வானளாவ புகழ்ந்து கூறி,

அவரைப் பற்றி ஒரு பா பாடுங்களேன் என்றார்.அதற்கு சிவப்பிரகாச

சுவாமிகள்- இறைவனைத் துதிக்கும் நாவால்

மனிதனை துதியேன் என்று கடுமையாக கூறி விட்டார்.

இருவரும் அருகிலுள்ள புத்துப்பட்டு ஐயனார் கோவிலின் பின்புறம்

அன்றிரவு தங்கினர்.சிவப்பிரகாச சுவாமிகளின் கனவில்

முருகப் பெருமான்ம்மயில் வாகனத்தோடு காட்சியளித்தார்.

நிறைய பூக்களை முருகப்பெருமான் சுவாமிகளிடம் கொடுத்து

இவற்றை ஆரமாக தொடுத்து எமக்குச் சூட்டுவாய்

என்றருளினார்.

காலையில் கண் விழித்ததும் சாந்தலிங்க சுவாமிகளிடம்

கனவில் முருகப் பெருமான் வந்ததை தெரிவித்தார்.

சாந்தலிங்க சுவாமிகள்,சிவஞான பலைய சுவாமிகளுக்கு,

முருகப் பெருமான் குரு.அவர் மீது பேரன்பு கொண்டு பெரும்

பூஜை செய்து வருகிறார்-தேசிகர்.

சிவஞான பாலைய சுவாமிகளின் பெருமையை

உணர்த்துவதற்காகவே முருகபெருமான் சிவப்பிரகாச சுவாமிகளின்

கனவில் வந்து உணர்த்தியுள்ளார்- என்று விளக்கினார்.

மறுநாள் சிவஞான பாலைய சுவாமிகளை இருவரும் சந்தித்தனர்.

தாலாட்டு, நெஞ்சு விடு தூது என்ற இரு பிரபந்தங்களைப் பாடி தேசிகர்

சன்னிதானத்தில் அரங்கேற்றினார்-சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்.

சிவஞான பாலைய சுவாமிகளும், சிவப்பிரகாச சுவாமிகளுக்கு

ஞானாபதேசம் செய்தார். இருவரும் குருவின் சீடர்களானார்கள்.

சிவஞான பாலைய சுவாமிகளின் சொற்படியே தன் தமக்கையை

சாந்தலிங்க சுவாமிகளுக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தார்.

தேசிகரிடம் விடைபெற்று, காஞ்சிபுரத்திற்கு வந்து கன்னட மொழியில்

எழுதப்பட்ட விவேக சிந்தாமணி என்னும் நூலின் ஒரு பகுதியை

தமிழில் வேதாந்த சூடாமணி என்று மொழிபெயர்த்தார்.மேலும்

சித்தாந்த சிகாமணி, பிரபுலிங்கலீலை என்ற நூல்களை எழுதினார்.

திருப்பள்ளியெழுச்சி, பிள்ளைத்தமிழ் என்ற இரண்டு நூல்களை

தன் ஞானாசிரியர் மேல் பாடினார்.

காஞ்சிபுரத்தை விட்டு புறப்பட்டு கூவம் என்னும் சிவத்தலத்தை

அடைந்து திருக்கூவப்புராணம் பாடி அருளினார்.

அங்கிருந்து புறப்பட்டு பொம்மையாபாளையத்திற்கு வந்து தன்

ஞானாசிரியரை தரிசித்து லிங்கதத்துவம், அனுபவம், ஈசனின் உறைவிடம்

அவத்தைகள் போன்ற நுணுக்கமான தத்துவ விஷயங்களை தெரிந்து

கொண்டார். பின்னர் விருத்தாசலம் புறப்பட்டார்.

சிவஞான பாலைய சுவாமிகள் இறைவனோடு கலந்த செய்தியை

கேள்விப்பட்டு மறுபடி பிரம்மபுரத்திற்கு வந்தடைந்தார். குருவின்

சந்நிதானத்தில் வீழ்ந்து, அழுது புலம்பினார். தம் குருவின் மீதிருந்த

அளவற்ற அன்பினால் பலமுறை வீழ்ந்து வீழ்ந்து வணங்கினார்.

பொம்மையார்பாளைய கடலோரத்தில் அமர்ந்து மணலிலே “நன்னெறி”

வெண்பா நாற்பதையும் தன் விரலால் எழுத, அங்குள்ளோர் அதை

எழுதிக் கொண்டனர்.

காலம் வேகமாக சென்றது. பிரம்மபுரத்திலிருந்து புறப்பட்டு புதுவை

வந்து சிவதலங்களை வணங்கி விட்டு,நல்லாத்தூர் வந்து சேர்ந்தார்.

அது ஒரு சிற்றூர்.எங்கு பார்த்தாலும் நுணா மரங்களும், கள்ளிக்

காடுகளுமாக இருந்தது. அவ்வூரில் ஒரு சிவன் கோவிலும் இருந்தது. அக்கோயிலின் அருகே உள்ள நுணா மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து

தன் தவத்தை மேற்கொண்டார்.

அதிகாலையில் எழுந்து நல்லாற்றிலிருந்து புறப்பட்டு வில்லியனூர்

அருகே ஓடும் அற்றில் நீராடுவார்.அங்குள்ள வில்வ இலைகளை

சிவபெருமான் பூஜைக்காக பறித்துக் கொண்டு, நல்லாற்றூருக்கு அதிகாலையிலேயே சென்று விடுவார்.

அங்கு இவ்வாறு இருக்கும் பொழுது, சிவஞான மகிமையும்

அபிஷேக மாலையும் நெடுங்கழி நெடிலும், குறுங்கழி நெடிலும்,

நிரஞ்சன மாலையும், கைத்தலமாலையும்

சீகாளத்திப்புராணத்தில் கண்ணப்பச் சருக்கமும், நக்கீரச்சருக்கமும்

எழுதினார்.

பல ஆண்டுகள் ஆழ்ந்த தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்.தவம் முடிந்தது.

தவ சித்தி பெற்றார்.சுவாமிகளின் பூஜைகள் பலிக்கத் தொடங்கின.

அவருக்கு முப்பத்திரண்டு வயது வந்தது.தாம் சிவமாகும் காலம்

வந்ததை உணர்ந்தார்.

புரட்டாசி மாதம- பௌர்னமி திதியில் பரம்பொருளோடு

ஐக்கியமானார்.

எங்கு சுவாமிகள் சித்தி அடைந்தாரோ அங்கேயே சுவாமிகளை

சமாதி வைப்பதற்காக அங்குள்ள நுணா மரம் வெட்டப் பட்டது.

அந்த நுணா மரத்தின் கீழ் தான் சுவாமிகள் தவம் செய்வது வழக்கம்.

வெட்டப் பட்ட நுணா மரத்தை அங்குள்ள ஒரு வீட்டில் கொண்டு போய் போட்டார்கள்.அக்கணமே அந்நுணா மரம் எரிந்து சாமபலாகியது.

ஆனால் வீட்டிலிருந்த வேறு எந்தவொரு பொருளையும் அந்நெருப்பு தீண்டவில்லை.

சுவாமிகளின் காலம் 17-ம் நூற்றாண்டாகும்.சுவாமிகள் வாழ்ந்தது

32 ஆண்டுகள்.

சுவாமிகளின் நூல்களிலே ஆழ்ந்த சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்கள்

,தெளிவான உயிர்நிலைத் தத்துவங்கள், மெய்ப் பொருளைக்

காட்டுகின்ற விரிவான தர்க்க பாஷை யாவும் மலை போல்

குவிந்துள்ளன.

முப்பத்திரண்டு வயதில் முப்பத்திரண்டு தெய்வீகத் தத்துவங்களை

செந்தமிழில் தந்தருளியவர் ஓம் ஸ்ரீ சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்.

திருமந்திரம்

2010-01-08T11:03:00.000-08:00

ஓம் ஸ்ரீ சக்திவேல் பரமானந்த குரு சுவாமிகள்

ஓம் ஸ்ரீ சக்திவேல் பரமானந்த குரு சுவாமிகள்,தென்னாற்காடு

மாவட்டத்திலுள்ள கடலூரில் 175 ஆண்டுகளுக்கு முன் அந்தண

மரபில் தோன்றினார்.

அந்தண மரபுப்படி வேத பாராயணங்கள்,உபநிஷத்துக்கள்

அனைத்தும் கற்பிக்கப்பட்டன.சாஸ்திரங்களின் வலிமையை உணர

உணர மந்திர சக்தியின் அற்புதம் அவருக்குத் தென்பட்டன.

தேவியை பூஜிக்க இயந்திரங்களை பயன்படுத்தினார்.

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பரந்திருக்கும் பரம்பொருள் தன்னுள்

இருப்பதை அறிந்துணர்ந்தார்.

இளம் வயதில் தந்தையை இழந்தார்.சகோதரர்களிடையே சொத்து

தகராறு தோன்றியது. நம்மை அழிக்கும் சக்திக்கு பங்கு போட்டுக்

கொள்ள சண்டையிடும் துன்மர் கூட்டத்தினிடையே நாமிருப்பது

வீண் என்று வீட்டை விட்டு புறப்பட்டார்.

ஆத்ம ஞானமே நமக்குத் தேவை. ஆத்ம தரிசனமே தாம் காண

வேண்டிய காட்சி என்று கங்கை, காசி,ஹரித்துவார்,பண்டரிபுரம்,

காஷ்மீர் போன்ற பகுதிகளுக்கெல்லாம் சுற்றிச் திரிந்தார்.

இதன் விளைவாக மன உளைச்சல் நின்றது.

கடைசியாக புதுவை வந்து சேர்ந்தார்.

எங்கும் இறைவன் மயம் என்ற உணர்ச்சி அவருள் பொங்கி வழிந்தது.

அனைத்திலும் இறைவனைக் கண்டார். அதனால் தரையில் கால்

வைத்து நடக்கவும் கூசினார்.மக்கள் பேசுவதைப் பார்த்து இறைவன்

அவர்கள் உருவில் பேசுகிறார் என்பார். நாய் குரைப்பதைப் பார்த்து

இறைவன் அந்த உருவத்தில் பேசுகிறார் என்பார்.

கதிரவனின் பிரகாசத்தைப் பார்த்து ஆனந்தக் கூத்தாடுவார்.

கடலின் அழகையும் ,ஆழத்தையும் பார்த்து “இறைவா-உன்னை உணர

முடிகிறதே “ என்பார். நெருப்பில் கையை விட்டு “இறைவா- உன்னை

தொட முடிகிறதே” என்பார்.

” இறைவா- நீ எங்குமிருக்கிறாய்-உன்னை நான் எங்கும் பார்க்கிறேன்,

உன்னிடம் பேசுகிறேன் -விளையாடுகிறேன். இதைவிட எனக்கு என்ன

வேண்டும்-இப்படியே இருந்தால் போதும்” என்று ஆனந்தக்கண்ணீர்

விடுவார். கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழியும்.சதா சர்வ காலமும்

அவர் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டேயிருப்பார்.

இறைவன் மேல் ஒரே அன்பு மயமாக ஆனந்த மயமாக இருப்பார்.

அன்புள் உருகி அழுவன் அரற்றுவன்

என்பும் உருகி இராப்பகல் ஏத்துவன்

என் பொன் மணியை இறைவனை ஈசனை

தினபன் கடிப்பன் திருத்துவன் தானே

-- திருமூலர்

சுவாமிகள் ஏகாந்தத்தில் நிலைத்த உடன் சத்துவ குணத்திலிருந்து

நிர்குணத்திற்கு வந்தார்.இத்தருணத்தில் ஓம் ஸ்ரீ ஞானானந்த

சுவாமிகளின் சந்திப்பு ஏற்பட்டது.இமயமலையில் இருவரும்

ஆத்ம சாதனை பயிலும் போது இருவருக்கும் நட்பு ஏற்பட்டது.

பிறகு சுவாமிகள் புதுவைக்கு வந்து தங்கியிருக்கும் பொழுது,

ஞானானந்த சுவாமிகளின் சந்திப்பு மீண்டும் ஏற்பட்டது.

சுவாமிகள் ஆனந்தமயமாக காட்சியளித்தார். அவரின்

லட்சுமிகடாட்சமான முகத்தை கண்டு-மக்கள் அவரின் சக்தியை

உணர்ந்தார்கள். சுவாமிகளிடம் ஆசி பெற்றவர்களின் நோய் குணமாகியது.அப்பகுதி மக்களின் துன்பம்

சிறுக சிறுக மறைந்தது.யாராவது தங்கள் கஷ்டத்தை சுவாமிகளிடம்

சொன்னால்-இதோ இறைவன் இருக்கிறானே,கஷ்டமெங்கே,

ஆனந்தமாக இருக்கிறான்" சந்தோஷமாக போ” என்பார்.

வந்தவரின் கஷ்டம் அக்கணமே மறைந்து விடும்.

சுவாமிகளை தரிசனம் செய்தால் அன்று பூராவும் சந்தோஷமாக

இருக்கும் என்பதை மக்கள் கண்டுணர்ந்தார்கள். நம்பிக்கையும்

ஏற்பட்டது. அவரின் பேரன்பு பிரபஞ்ச முழுவதும் பரவத்

தொடங்கியது. ஒரு நாள் மாலை அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தார்.

எதையோ பார்த்து சிரித்து கொண்டிருந்தார்.ஒரு திக்கையே நோக்கி

தொடர்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

பக்கத்திலிருந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

அருகிலிருந்தவர்கள் ஆச்சரியத்தோடு வினவினார்கள்.

”அங்கே ஆண்டவன் சிரிக்கப் போறான்டா -

ஆயிரமாயிரம் பேர் வாழப் போறாண்டா “ என்று துள்ளிக்

குதித்தோடினார். தன் வேட்டியை எடுத்துக் காட்டி,

“துணி வரப் போகுதடா-துணி வரப் போகுது”

என்று சிரித்தார்.சற்று நேரம் கழித்து மீண்டும் “எல்லோரும் ஏறிப் போக

பெரிய வண்டி வரப்போகுது- எப்போதும் ஓடும் “ என்று சிரித்துக்

கொண்டிருந்தார்.

சில காலம் அமைதியாக இருந்தார்.இரவிலும் பகலிலும் தூங்குவது

இல்லை.ஒரு நாள் விடியற்காலையில் எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டு

தரிசிக்க வருவோரையெல்லாம் “ நாளைக்கு வாங்கோ- நாளைக்கு

வாங்கோ”என்றார். ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து கரம் கும்பிட்டு

சொன்னார். இதைப் பாத்தவர்களுக்கு உடல் சிலிர்த்தது.

சுவாமிகள் ஏதோ முக்கியமான செய்தி சொல்லப் போகிறார்

என்று நினைத்தனர்.

சுவாமிகள் சொற்படியே மறுநாள் சுவாமிகளைப் பார்க்க வந்தார்கள்.

ஓம் ஸ்ரீ பரமானந்த சத்குரு சுவாமிகள் பரமானந்தத்தில் திளைத்து

சமாதியில் மூழ்கி விட்டார்.

செய்தி காட்டுத்தீ போல பரவியது.ஆத்ம சாதகர்கள், பக்தர்கள்,

ஞானிகள் என அனைவரும் கூடி விட்டனர்.புதுவை முதலியார்பேட்டை,காராமணிக்குப்பத்தில்

சுவாமிகளின் அருளுடலை அடக்கம் செய்தனர்.சுவாமிகள் வழிபாடு

செய்த லிங்கம் சமாதியின் மேல் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது.

சுவாமிகள் பூஜித்த இயந்திரமும் அங்கேயே உள்ளது.

சுவாமிகள் குறிப்பிட்ட படியே அந்த இடத்தில் “நெசவாலை” ஒன்றும்

ரயில் தண்டவாளமும் பிற்காலத்தில் உருவானது.

சுவாமிகள் வாழ்ந்த காலத்தைச் சரியாக கணக்கிடுவதற்குப் போதிய

சான்றுகள் இல்லை.இருப்பினும் கி.பி. 1830 லிருந்து கி.பி.1860 வரை

அல்லதுகி.பி. 1870 லிருந்து கி.பி.1890 வரை இருக்கலாம் என்று

செவிவழிச் செய்திகள் செப்புகின்றன.

ஓம் ஸ்ரீ சக்திவேல் பரமானந்தரின் சித்த பீடம்

திருமந்திரம்

2010-01-08T10:56:00.000-08:00

கம்பளி ஞான தேசிகர், சென்னயிலிருந்து புதுவைக்கு வந்ததாக

சொல்லப்படுகிறது.இவருடைய உண்மை பெயர், பெற்றோர்

விவரங்கள் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

இவர் கம்பளி போர்வை அணிந்திருந்ததால் மக்கள் இவரை

கம்பளி சாமியார் என்று அழைத்தனர்.

இவர் புதுவையிலுள்ள பாக்குமுடையான்பட்டு, முத்தியால்பேட்டை

கவுண்டன்பாளையம் போன்ற பகுதிகளில் உலவி வருவார்.

கவுண்டன்பாளயத்தில், சாஹையார் என்ற பெயர் கொண்ட

குடும்பத்தினரிடம் மட்டும் தொடர்பு கொண்டிருந்தார்.

ஒரு இஸ்லாமிய பெரியவர், இவருக்கு குருவாக இருந்தார்

என்று சொல்லப்படுகிறது.வேலாயுதம் என்ற வைத்தியர்

இவரிடம் நெருங்கிப் பழகியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

இச்தேசிகர் நிறைய கல்வி அறிவு பெற்றவர்.சுத்த

பிரம்மச்சாரி.மாயையை வென்றவர்.

சுவாமிகள்,தன் ஆன்மீகச் சக்தியால் ஊர் மக்களுக்கு

நிறைய நன்மைகள் செய்துள்ளார். பக்தர்களுக்கு கொடிய

நோய் வந்துவிட்டால் அவர்களுக்கு பச்சிலையும்

விபூதியும் தந்து குணமாக்குவார்.

ஒம்ஸ்ரீ கம்பளி தேசிக சுவாமிகள் நினைத்த இடத்தில்

மறைந்து, நினைத்த இடத்தில் தோன்றும் சக்தி படைத்தவர்.

சூட்சுமத்தில் மறைந்திருக்கும் ஒன்றை ஸ்தூலத்திற்கு

அழைத்து வரும் ஆற்றல் படைத்தவர்.

சில சமயம் சாலையில் நின்று கொள்வார்.வாயில்

ஒரு சுருட்டை வைத்துக் கொண்டு போவோர்,வருவோரிடம்

நெருப்பு கேட்பார். அவர்கள் தராவிட்டால் தன் ஆட்காட்டி

விரலை சுருட்டுக்கு முன்னால்-பத்த வைப்பது போல்

நீட்டுவார். சுருட்டு குப்பென்று பற்றிக் கொள்ளும்.

சுவாமிகள் ஒரு முறை கள்ளுக் கடைக்கு சென்றார்.

கையை நீட்டினார். கடைக்காரர்,” இன்னும் போணியாகவில்லை-போ”

என்றார்.சுவாமிகள் நெடுந்தூரம் சென்று ஒரு ஆலமரத்தடியில்

உட்கார்ந்து விட்டார். அன்று பூராவும் வியாபாரம் ஆகவேஇல்லை.

கள்ளுக்கடைக்காரர், சுவாமிகளை தேடி ஓடினார். வெகு சிரமத்திற்கு

பின் சுவாமிகளை கண்டு பிடித்து கடைக்கு கூப்பிட்டார்.

சுவாமிகள்,”நான் வருகிறேன் - நீ முன்னால் போ” என்று சொல்லி

அவரை அனுப்பினார். கடைக்காரர், ஒரு குதிரை வண்டியில்

வேகமாக கடைக்கு வந்து சேர்ந்தார். சுவாமிகள், அதற்கு முன்னரே

வந்து அங்கு உட்கார்ந்திருந்தார்.

மற்றுமொரு நாள் ஒரு சாராயக்கடைகாரனிடம் கையை

நீட்டினார். அவனும் இன்னும் போணியாகவில்லை என்று

சொன்னான்.சுவாமிகள் போய் விட்டார். அன்று முழுதும்

எவ்வளவு முயன்றும் சாராய புட்டியின் மூடிகளை திறக்க

முடியவில்லை.

பாக்குமுடையான்பட்டில் ஒரு வீட்டில், சுவாமிகள் ஊறுகாய்

கேட்டார். வீட்டுக்காரர்,” இல்லை போ” என்று துரத்தினார்.

சிறிது நேரங்கழித்து வீட்டுக்காரர் ஊறுகாயை திறந்து

பார்க்கும் பொழுது-ஊறுகாயில் புழு பூழ்த்திருந்தது.

உடனே அவர் சுவாமிகளை தேடிச் சென்று மன்னிப்பு

கேட்டார். பின், மறுபடி புழுக்கள் ஊறுகாயானது.

ஒரு சமயம், சுவாமிகளும் மற்றும் சிலரும் அடர்ந்த

கள்ளிக்காடு வழியே சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒரு விரியன் பாம்பு சுவாமிகளை கடித்து விட்டது.

அடுத்த நாள் சுவாமிகள் இறந்திருப்பார், என்று உடன்

வந்தவர்கள் நினைக்க,காட்டில்- அந்த இடத்தில் பாம்பு இறந்து

கிடந்தது.

சுவாமிகள், தன் ஆத்ம சாதனைகளை பெரும்பாலும் தரையில்

செய்வதில்லை.தண்ணீரில் தான் செய்து வந்தார். நீரின் மேலேயே

படுத்துக் கிடப்பார். ஜலஸ்தம்பனம் செய்வது இவரது பழக்கம்.

சுவாமிகள், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் ஜலத்தில் ஸ்தம்பனம்

செய்து கொண்டார். சில நாட்களில் ஜல சமாதியடைந்தார்.

குளத்திலேயே அவர் உடல் கிடந்தது. அவ்வழியே சென்றவர்

இதை கவனிக்கவில்லை.

மறுநாள் காலை ஒரு குரல் கேட்டது “கம்பளி தண்ணியிலே-

கம்பளி தண்ணியிலே “. இக்குரல் தொடர்ந்து கேட்டவண்ணமாக

இருந்தது.

மக்கள் ஒன்று கூடி அவர்தம் திருவுடலை, நீரிலிருந்து

வெளிகொணர்ந்து-அங்கேயே சமாதி செய்தனர்.

சமாதியின் மேல் ஒரு லிங்கமும் பிரதிஷ்டை செய்துள்ளனர்.

சமாதியை சுற்றிலும் சுவாமியின் அனுக்கிரகம் பெற்றவர்கள்

ஏழு பேர் சமாதியடைந்துள்ளனர்.

ஒரு சமயம் குப்பம்மாள் என்ற மாது மகோதர நோயால்

துன்பப்பட்டாள்.சுவாமியின் சன்னதியில் விழுந்து அழுதாள்.

எந்த மருந்துமில்லாமல் அந்த நோய் அவளை விட்டு அகன்றது.

கம்பளி தேசிக சுவாமிகளின் சமாதியின் பின்புறம்-பெரியவர்க்கு

பெரியவர் என்னும் மகானின் சமாதியும் உள்ளது.

சுவாமிகள் 1874 -ம் ஆண்டு டிசம்பர் 21-ம் தேதி தட்டாஞ்சாவடி

அருகில் உள்ள ருத்திர பூமிக்குச் சமீபத்தில் சமாதியடைந்தார்.

திருமந்திரம்

2010-01-08T10:50:00.000-08:00

சுவாமிகளின் பிறப்பிடம்,குடும்பம், வயது ஏதும் யாரும்

அறிந்தாரில்லை.

சுவாமிகள் பிராம்மண குலத்தைச் சேர்ந்தவர்.

நல்ல அழகு.இடையில் கட்டியுள்ள வேஷ்ட்டியை

சணல் போன்று கிழித்து விடுவார்.

அவர் எப்போதும் தெய்வ நிலையில் இருந்த காரணத்தால்

தானாக உணவு உண்ண மட்டார். யாராவது எடுத்து

ஊட்டுதல் வேண்டும். எவரையும் கண்ணோடு கண்

நோக்கிப் பேச மாட்டார்.

சுவாமிகள் பரம்பொருளோடு தீவிரமாக தொடர்பு

கொண்டிருந்த காரணத்தால் அனைத்தும் அவரே ஆனார்.

சுவாமிகள் உடலோடு இருக்கும் போதே பரம்பொருளோடு

ஐக்கியமாகி விட்டார்.

சுவாமிகளுக்கு சமஸ்கிருத மொழி நன்றாக

தெரியும்.சுவாமிகளை, கணபதி சுவாமிகள்,குருநாத சுவாமிகள்

சுவாமினாத சுவாமிகள் எனப்பலப் பெயரிட்டு அழைத்தனர்.

சுவாமிகள் எப்பொழுதும்” பகவந்த”-”பகவந்த” என்று சொல்லிக்

கொண்டேயிருப்பார்.யாரையாவது ஆசிர்வாதம் செய்யும்பொழுது

”பகவந்தன் இருக்கிறான்- காப்பாற்றுவான்” என்று சொல்லி

ஆசிர்வதிப்பார்.

தன்னை அண்டினவருக்கு மோட்சத்தைத் தந்தருளும் ஆற்றல்

பெற்றவர்.கடும் தவப் பயனினால் ஆத்ம சுடர் ஒளிவிட்டு

பிரகாசித்தது.யோக சித்தி பெற்றவர்.சுவாமிகள் பரிபக்குவ

சாதகர்களை வலிய வந்து ஆட்கொள்வார்.நல்லவர்களை

துன்பத்திலிருந்து காப்பார். சுவாமிகள் அம்பிகைக்கு சமமானவர்

என்று சொல்லப்படுகிறது.

1879-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் சுவாமிகள் பல ஊர்களைச்

சுற்றிவிட்டு, விருத்தாசலத்தில் ஒரு வீட்டு திண்ணையில்

அமர்ந்திருந்தார்.அப்பொழுது, தெய்வ சிகாமணி முதலியார்

என்பவர் அந்த வீட்டுக்கு குடிபுக வந்தார்.வந்தவர்,அமர்ந்திருந்த

சுவாமிகளைப் பார்த்து விட்டு-சிறிது உற்று நோக்கினார்.

சுவாமிகளும்,முதலியாரை 10 நிமிடம் உற்றுப் பார்த்தார்.

சுவாமிகளை, ஸ்ரீ ராஜ ராஜேஸ்வரி உருவத்தில் முதலியார்

அவர்கள் தன் கனவில் கண்டுள்ளதால்- சுவாமிக்கு பணிவிடை

செய்ய ஆரம்பித்தார்.

கடலூரிலுள்ள புதுப்பாளையம் என்னும் சிற்றூருக்கு சுவாமிகளை,

முதலியார் அழைத்து வந்தார்.அங்கேயே ஒருவருடைய

தோட்டத்தில் பல ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து, பக்தர்களுக்கு

ஆசி வழங்கி வந்தார். விஷம் தீண்டியவர்களை காப்பாற்றினார்.

நோயாளிகளின் குறை தீர்த்தார். பலருக்கு சந்தான விருத்தியை

தந்தருளினார்.

சுவாமிகள் பரம்பொருளோடு ஐக்கியமாவதற்கு 40 தினங்கள்

முன்னதாகவே உணவு உண்ணுவதை நிறுத்தினார்.

தெய்வ சிகாமணி முதலியார் இரவு 10 மணிக்கு

சாயுசிசியம் அடையும் தினத்தன்று கற்பூரத்தைக் கொளுத்தி

சுவாமிகளுக்கு காட்டினார்கள்.

அப்பொழுது சுவாமிகள் எழுந்து உட்கார்ந்து “ பல வழியில்

பாக்கியமில்லை-கச்சேரி வாசல் காத்திருந்தால் உண்டு.

ஒரு பயலும் வழிபட்ட பயலாயில்லை “ என்று பல தடவை

திருப்பி திருப்பி கூறினார்.மேலும் இங்கு அம்பாள்

பிரசன்னமாயிருப்பாள்.இங்கு ஒரு அற்புதம் நிகழும்.

இது அம்பிகையின் ஆலயமாகும்” என்று அருளினார்.

ஸ்ரீ பகவந்த சுவாமிகள்,1889-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 18-ம் தேதி

இரவு 11 மணிக்கு பரம்பொருளோடு ஐக்கியமானார்கள்.

கடலூர், திருப்பாதிரிப்புலியூருக்கு அடுத்த புதுப்பாளையத்தில்

கெடில நதிக்கரையில் சுவாமிகளுக்கு சமாதி எழுப்பட்டது.

சுவாமிகளின் சமாதியில் ராஜராஜேஸ்வரி திரு உருவம்

பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு பூஜை நடைபெற்று வருகிறது.

திருமந்திரம்

2010-01-08T10:45:00.000-08:00

சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்,புதுவை வில்லியனூர் அருகிலுள்ள

தென்னம்பாக்கம் என்ற சிற்றூரில், ஒரு சித்தர், ஆத்ம சாதனை புரிந்து

வெற்றி கண்டு-அமைதியாக உலவி வந்தார்.

அவருடைய காலம் கி.பி. 1800 லிருந்து கி.பி. 1840 வரை இருக்கலாம்

என்று கூறப்படுகிறது.

அவ்வூர் மக்கள் அவரை அழகர் சுவாமிகள் என்று அழைத்தார்கள்.

சுவாமிகளின் பிறப்பிடம் எது, அவர் எங்கிருந்து வந்தார், அவரின்

தாய் தந்தையர் யார் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.

தென்னம்பாக்கம், அழகிய சிற்றூர்.அவ்வூரிலிருந்து ஒரு கி.மீ

தொலைவில் ஐயனார் கோவில் ஒன்று இருந்தது.அதைச் சுற்றி வில்வமரங்களும் ஏனைய மரங்களும் அடங்கிய பெருங்காடாக இருந்தது.

சுவாமிகள், அந்த ஐயனார் கோவில் அருகிலுள்ள புதர்களிடையே

அமர்ந்து தவம் செய்வார்.மௌனமாக அங்குமிங்கும் அமைதியாக

உலாவுவார்.மண்ணைப் பார்ப்பதை விட்டு விண்ணைப் பார்ப்பதிலேயே

கவனமாக இருப்பார்.சில சமயம் கோவில் அருகிலுள்ள கிணற்றில்

இறங்கி- நீரினடியில் சிவத்தியானம் செய்வார்.

எப்பொழுதும் பகலிலும் இரவிலும் இந்த ஐயனார் கோவில் பெரிய

ஆலமரத்தடியில் படுத்து இருப்பார்.

சில சமயங்களில் அவர் மேல் பாம்பு சுற்றிக் கொண்டு இருக்குமாம்.

பிறகு போய் விடுமாம்.

அங்கு வரும் மக்களுக்கு உள்ள இடையூறுகளை நீக்கி அருளினார்.

பாம்பு கடித்தவர்களை மந்திரித்தார். நோய்நொடிகளை தீர்த்து

வைத்தார். பேய் பிசாசு பிடித்தவர்களை மந்திரித்து குணப்ப்டுத்தினார்.

பயிர்களுக்கு வரும் நோயை தீர்த்து வைத்தார்.

ஊரார் வீட்டுக்கு கூப்பிட்டால் இதுதான் என் இருப்பிடம், வேறு

இடம் போக மாட்டேன் என்று சொல்லுவார்.

பல சித்து புருஷர்களோடு ஒப்பிடும்படி, பல சித்துக்கள் செய்து

பேராற்றலோடு விளங்கினார்.

சித்தருக்கு 70 வயது திட்டத்தில் வருஷம் பிறந்த முதல் விசேஷத்

திங்களன்று காலையில் ஊர் மக்கள் அனைவரையும் கூப்பிட்டார்.

“உங்கள் ஷேமத்திற்காக நான் ஆணடவனை வேண்டிக் கொண்டே

இருக்கிறேன்.இந்த முதல் சோமவார பூஜையை விசேஷமாக

செய்வோம்” என்று சொன்னார்.

பின்னர், அங்கிருந்த ஏற்றம் இறைத்துக்

கொண்டிருந்த,நீர் நிறைந்த கிணற்றில் இறங்கி மூழ்கினார்.

சுவாமிகள் தியானத்திற்காக செல்லுகின்றார் என்று மக்கள்

நினைத்தனர்.வெகு நேரமாகியும் வெளியே வரவில்லை.

பக்தர்கள் பயந்தனர்.சிலர் உள்ளே இறங்கி தேடிப் பார்த்தனர்.

சுவாமிகளின் உருவம் அவர்கள் கைகளுக்கு கிடைக்கவில்லை.

சுவாமிகள் அங்கில்லை.இன்னும் சிலர் இறங்கித் தேடிப் பார்த்தும்

சுவாமிகள் கிடைக்கவில்லை.சுவாமியவர்கள் அருள்ஜோதி

ஆகிவிட்டார்கள்.

அன்றிலிருந்து அவ்வூர் மக்கள் சுவாமிகள் இறங்கிய கிணற்றை

சுவாமிகளின் சமாதியாக பாவித்து வணங்கி வருகின்றனர்.

சித்தர் சென்றிரங்கிய கிணறு மூடப்பட்டுத் தூய அமைப்பில்

விளங்குகிறது.கிணற்றின் மேல்தான் எல்லா அபிஷேகமும்

நடக்கின்றது.

சமாதிக்கு மேலே கூரை வேயப்பட்டுள்ளது.

பெண்கள் யாரும் செல்வதில்லை.பெண்கள் யாரும் செல்லக்கூடாது

என்ற நியதியும் விளங்குகிறது.சுவாமிகளின் ஆத்மீக சக்தி பூரண

பிரகாசத்துடன் ஒளிவிடுகின்றது.உயர்ந்த உன்னதமான தெய்வீக

திருவிடமாக அமைந்துள்ளது அழகர் சுவாமிகளின் சமாதி.

2010-01-08T10:09:00.000-08:00

ஓம் ஸ்ரீ அக்கா பரதேசி சுவாமிகள் பருமனாக இருப்பார்.

நல்ல வாட்ட சாட்டமான உடல்.நல்ல உயரம்.நல்ல சிவப்பு.

சிறு வயதில் மாடு மேய்க்கும் சிறுவனாக வாழ்க்கை நடத்தி வந்தார்.

மாடுகளை ஓட்டிச் சென்று மேய்ச்சலுக்கு விட்டு விட்டு,தான்

களிமண்ணால் செய்த பிள்ளையாருக்கு, பூக்கள் தொடுத்து மாலை

அணிவித்து பூஜை செய்வார். எப்போதும் பிள்ளையாருக்கு

அலங்காரம் செய்து மகிழ்வார்.

அதுசமயம் ஒரு பெண் சிறுவன்

வணங்கிய மண்பிள்ளையாரை வணங்கினாள். சிறுவனுக்கு

சந்தோஷம் தாங்க முடியவில்லை.தன் கையால் செய்து, தான்

வணங்கி வரும் பிள்ளையாரை ஒரு பெண்ணும் வணங்குவதைக்

கண்டு-மகிழ்ச்சி பொங்க அந்த பெண்ணின் கையை பிடித்து

முத்தம் கொடுத்து விட்டார்.அப்பெண் கோபம் கொண்டு

“உன் அக்கா வயதிருக்கும் என் கையை பிடித்து-முத்தம்

கொடுக்கிறாயா ? “ என்று கோபித்து கடுமையாக பேசி விட்டு

சென்று விட்டாள். அப்பெண் பேசியதை சிறுவனால் தாங்கிக்

கொள்ள முடியவில்லை.அதையே நினைத்து நினைத்து

மருகினார்.

பெண் இன்பத்திலிருந்து தம்மை விலக்கிக் கொள்வதற்காக

வேண்டி எல்லா பெண்களையும் தன் சகோதரிகளாக கருதினார்.

எந்த பெண்ணைக் கண்டாலும் “ அக்கா” “அக்கா” என்றே

கூப்பிடுவார்.

அதனால் எல்லோரும் இவரை "அக்கா சாமியார்” என்றும்

“அக்கா பரதேசி சாமியார் “ என்றும் “அக்கா சித்தர் ” என்றும்

பலவாறு அழைத்து வந்தனர்.

கடைசியில் “குரு அக்கா சுவாமிகள்” என்ற பெயரே நிலைத்து

விட்டது.

ஒரு நாள் இவர் வீதியில் சென்று கொண்டிருக்கும் பொழுது,

ஒரு இடத்தில் பிச்சை கேட்டார். அப்பொழுது ஒரு வயதான

பெண்மனி, இவருக்குள்ள வாட்ட சாட்டமான உடம்பிற்கு

உழைத்து சாப்பிடலாமே-ஏன் பிச்சை எடுக்க வேண்டும்

என்று கேட்க- செஞ்சிக்கு சென்று வேலை தேடினார்.

போலீஸ் வேலைக்கு மனு செய்து வேலையும் கிடைத்தது.

காலம் சென்றது. ஒரு நாள் இவரின் மேலதிகாரி, மீன் வாங்கி

வீட்டில் கொடுத்து விட்டு வரச் சொன்னார்.அதைச் சுவாமிகள்,

தாம் சாப்பிடுகின்ற ஒரு பெரியம்மாள் வீட்டில் கொடுத்து

விட்டு வந்து விட்டார். அன்றிரவு, அம்மேலதிகாரி வீட்டிற்கு

மீன் வராததைக் கண்டு கோபம் கொண்டு-சுவாமிகளைத் தேடி

காவல் நிலையத்திற்கு சென்றார்.

அங்கு சுவாமிகள் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, மறுநாள்

அவரை வேலையை விட்டு நீக்க முடிவு செய்து, வீட்டிற்கு

திரும்பினார்.

மறு நாள் அதிகாரி சுவாமிகளிடம் மீனைப் பற்றி விசாரித்தார்.

மீன் பத்திரமாக இருப்பதாகக் கூறி அப்பெரியம்மாளிடமிருந்து

மீனை வாங்கிக் கொண்டு வந்து காட்டினார். அதைக் கண்ட

அதிகாரிக்கு கோபம் அதிகமானது. இரவு மீனை சாப்பிடவிடாமல்

கெடுத்து விட்டானே என்று கொதித்தார். மேலதிகாரியின்

கையிலிருந்த செத்த மீன்கள் உயிர்பெற்று துள்ளிக் குதித்தன.

அதைக்கண்ட மேலதிகாரி அதிர்ச்சியடைந்தார்.

உடனே சுவாமிகள், தம்முடைய உடுப்பைக் கழற்றி வைத்து

விட்டு சொன்னார். நள்ளிரவில் மேலதிகாரி வீட்டில்

நடந்தவைகள்,காவல் நிலையத்திற்கு அவர் வந்தது, பேசிய

பேச்சுக்கள், எண்ணிய எண்ணங்கள், எல்லாவற்றையும்

ஒன்று விடாமல் சொன்னார். “சாகும் பிணங்கள் -இன்று செத்த

பிணத்தை தின்னும். மனிதரிடம் சேவகம் செய்ய விரும்பேன் “

என்று கூறி விட்டு புதுவையை நோக்கி புறப்பட்டார்.

புதுவைக்கு வந்த சுவாமிகள் -வாழைக்குளம் என்னும் பகுதியில்

தங்கியிருந்து சிவத்தியானம் செய்து வந்தார்.ஆத்ம சாதனையில்

வெற்றி கண்டார்.

ஆத்ம ஞானிகளின் சாதனை முறைகள் பல உண்டு.மண்ணை

உருட்டிக் கொண்டே ஒருவர் ஆத்ம சாதனை செய்தார்.

அவர் மண்ணுருட்டி சுவாமிகள்.

காஞ்சிபுரத்தில் ஒருவர் இரு கைகளையும் மேலே தூக்கி

ஆட்டிக் கொண்டே ஆத்ம சாதனை செய்து வந்தார்.

நமது சுவாமிகளோ, பனை ஓலையை மிக மெல்லியதாக கிழித்து கொண்டேயிருந்து ஆத்ம சாதனை செய்து வந்தார்.

சுவாமிகளுக்கு சாப்பாடு கொடுக்க பல அன்பர்கள் காத்துக்

கொண்டிருப்பார்கள். ஒரு வீட்டில் சுவாமிகள் சாப்பிட

வேண்டுமென்றால் ஒரு ரூபாய் கொடுக்க வேண்டுமென்ற

நிபந்தனையின் பேரில் சாப்பிடுவார்.

அந்த ஒரு ரூபாயை கொண்டு வ்ந்து --புதுவை,

சோலைத்தாண்டவ குப்பத்தில் வசித்த ஒரு அச்சுக்கூடத்தார்

வீட்டில் கொடுப்பார். இப்படியாக பல மாதங்கள்

கொடுத்து வந்தார். திடீரென்று ஒரு நாள், ஒரு ரூபாயைக்

கொடுத்துவிட்டு “இன்றோடு முன்பட்ட கடன் தீர்ந்து விட்டது “

என்று சொல்லி சென்றார்.

தன் ஊழ்வினையை எப்படி அழிப்பது என்று அறிந்திருந்தார்.

ஒரு சமயம் சுவாமிகள் யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்தார்.அங்கு

ஒரு பெரும் செல்வந்தர் சுவாமிகளின் பெருமையை நம்பாமல்,

கேலி செய்தார். “ சுவாமிகள்-என்ன, அபிஷேகம் செய்து கொள்ளுமா ?

” என்று ஏளனம் செய்தார்.சுவாமிகளும் சிரித்துக் கொண்டே

“ ஓ- தாராளமாக செய்யலாமே” என்று பதிலளித்தார்.

சுவாமிகளை அமரச் செய்து-வேண்டும் என்றே அவர் மேல், சுடச் சுட

அன்னத்தை வடித்துக் கொட்டினார்கள்.சுவாமிகள் அமைதியாக

நிஷ்டையில் ஆழ்ந்திருந்தார்.அன்னாபிஷேகம் முடிந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து சாதத்தின் சூடு ஆறியதும்,

“ சுவாமிகள் இந்நேரம் பரலோகம் சென்றிருப்பார்” என்று

கேலி பேசியவாறு அவர் மேலிருந்த சாதத்தை விலக்கிப்

பார்த்தனர்.சுவாமிகள் ஆடாமல், அசையாமல் யோகத்தில்

இருந்ததைப் பார்த்து-அவரின் சக்தியை உணர்ந்தனர்.தங்கள்

தவற்றை உணர்ந்து சுவாமிகளிடம் மன்னிப்பு கேட்டனர்.

அன்னாபிஷேகம் செய்தவரின் பார்வை போய் விட்டது.

பின்னர் சுவாமிகள் புதுவைக்கு வந்தார்.

சுவாமிகளுடன் கண்பார்வை பறிபோனவரும் புதுவைக்கு

புறப்பட்டு வந்தார்.ஒவ்வொரு நிமிடமும் தான் செய்த

பெரும் பிழையை நினைத்து நினைத்து வருந்தினார்.

இப்படியே சில காலம் சென்றது.

ஒரு நாள், சுவாமிகள் திடீரென்று “ அதோ தெரியும் திருமுருகனைப்

பார்’’ என்று குருடரிடம் சொன்னார். “பார்வையில்லையே-எப்படிப்

பார்ப்பது” என்றார் குருடர்.” நன்றாகப் பார் தெரியும் ” எனச் சுவாமிகள்

சொல்ல -அப்படியே முருகனின் உருவத்தை ஆழ்ந்து நோக்க

கண் பார்வை வந்தது.

ஒரு நாள், தாசிகள் இருவர் சுவாமிகளை எப்படியாவது தங்கள்

வலையில் விழ வைத்து விட வேண்டும் என்று எண்ணி-

அவரிடம் நயவஞ்சகமாக பேசி-புதுவை, மாதா கோவில் வீதியிலுள்ள

தங்கள் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.வீட்டின் கடைசி பகுதிக்கு

அவரை அழைத்துச் சென்று அவர் மேல் கை வைக்க முயன்றனர்.

சுவாமிகள், சிரித்துக் கொண்டே வேகமாக வெளியே வர-வீட்டின்

ஒவ்வொரு பகுதியாக இடிந்து விழுந்தது.வீடே நாசமாகியது.

ஆத்ம ஞானிகள் சத்தியப் பொருள்.அவர்களை கெடுக்க

நினைப்பவர்கள் அழிந்து விடுவார்கள் என்பது கண் கூடான

உண்மை.

சுவாமிகள்,வாழைக்குளம் பகுதியில்-குதிரைக்குளம் அருகே

சமாதியடைந்தார். அந்த சமாதியின் மேல் லிங்கம் பிரதிஷ்டை

செய்யப்பட்டு -சிவாலயம் எழுப்பபட்டுள்ளது.

சுவாமிகளின் சிஷ்யரான குரு நாராயண பரதேசி சுவாமிகளின்

சமாதியும் -அத்திருகோவிலினுள் அமையப் பெற்றுள்ளது.

அந்தக் கோவில் அமைந்துள்ள தெருவிற்கு

“குரு அக்கா மடத்து வீதி “ என்று பெயர்.

சுவாமிகள், தன் கையினால் செய்து பூஜித்து வந்த விநாயகர்

புதுவை,கந்தன் தியேட்டர் (வணிக வளாகம்) அருகில்,

45 அடி ரோடு திருப்பத்தில் அமைந்துள்ளது.மிகவும்

சக்தி வாய்ந்த அந்த விநாயகரை “சாலை விநாயகர்”

என்று அழைக்கிறார்கள். மண் பிள்ளையார் சிறுகச் சிறுக

வளர்ந்து வருவதாக வயதான பெரியவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

சாலை விநாயகர்

ஸ்ரீ குரு அக்கா பரதேசி சுவாமிகள் வணங்கிய மண் பிள்ளையார்

சுவாமிகளின் காலம் 19-ம் நூற்றாண்டு எனவும், சுவாமிகள்

1872-ம் வருடம் ஜீன் மாதம் பரம்பொருளோடு ஐக்கியமானார்

என்றும் தெரிய வருகிறது.

திருமந்திரம்

2010-01-06T09:54:00.000-08:00

ஸ்ரீ நாகலிங்க சுவாமிகள் திருக்கோயில் வாசல்

திருவாசகம் இறைவனால் எழுதப்பெற்றது.

இந்நூலில் இறைவனை எப்படி அடைவது,இறைவனின்

பெருமைகள்,அண்ட கோளங்களின் விந்தைகள்,இரகசியங்கள்

இயக்கங்கள்,அவைகளை இயக்கும் மூலப்பொருள்கள்,சூட்சும

நிலைகள் யாவும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆத்ம சாதகர்களுக்கு உயிராக விளங்கக்கூடியது திருவாசகம்.

இந்நூலின் பெருமையை அருளுணர்வால் உணர்ந்து இறைதரிசனம்

பெற்றார் இராமலிங்க சுவாமிகள். வள்ளலாரைப் போன்றே பல

ஆத்மசாதகர்கள் இந்நூலின் வழியே சென்று, சாதனையில் வெற்றி

கண்டுள்ளார்கள்.

கனக சபையிலிருக்கும் இந்நூலை யாரிடம் ஒப்புவிப்பது என்ற

பிரச்சனை வந்தது.ஒவ்வொருவரும் தாங்களே இந்நூலை வைத்துக்

கொள்ளவேண்டும் என்ற வைராக்கியத்தைக் கொண்டனர்.

அது பொழுது ஒரு அசரீரி கேட்டது;-

“இந்நூலை நம் சிவகங்கையில் விடுங்கள்.அது கங்கையை

சுற்றியிருக்கும் யாரிடம் போய் சேருகின்றதோ -அவரிடம்

இருக்கட்டும்” என்றது.

அவ்வாறே அந்நூல் சிவகங்கையில் விடப்பட்டது.ஆத்ம சாதகரும்

சிவநேசச்செல்வருமாகிய ஒரு பெரியவரிடம்-அந்நூல் வந்து

நின்றது.அவர்,அந்நூலை எடுத்து தலையில் வைத்துக் கொண்டு

சிவ பஞ்சாட்சரத்தை ஓதிக் கொண்டே அகத்திற்கு ஏகினார்.

அன்று முதல் அவ்விடத்திற்கு ஸ்ரீ பாதபூஜை அம்பலத்தாடையார்

மடம் என்று பெயர் வழங்கலாயிற்று.பெரியவர்க்கு பின் ஒருவர் பின்

ஒருவராக திருவாசகத்திற்கு சிவபூஜை செய்து பாதுகாத்தனர்.

இச்சமயம், கர்னாடகா யுத்தம் வந்தது.கோவில்களும், மடங்களும்

இடித்து நாசமாக்கப்பட்டன. யுத்தம் சிதம்பரம் வரை பரவியது.

அப்பொழுது,அம்பலத்தாடையார் மடத்து பத்தாவது பட்டத்தை

வகித்து வந்தார் ஸ்ரீ நாகலிங்க சுவாமிகள். யுத்தம் பரவி வருவதும்

கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு நாசமாக்கப்படும் செய்தியை கேள்விப்பட்டு

அதிர்ந்தார்.கண் கலங்கினார். இறைவனால் கைச்சாத்து இடப்பட்ட

அத்தெய்வத் திருநூலுக்கு பாதிப்பு வந்து விடுமோ என்று பயந்தார்.

பரம்பொருளிடம் சென்று அழுதார்.உண்பதை விட்டு உயிரில்வதியும்

சிவபெருமானை நோக்கி சிவபஞ்சாட்சர தியானத்தினுள் ஆழ்ந்தார்.

நாட்கள் கடந்தன.யுத்தம் கடுமையாகியது. அழிவுச் செய்திகள்

வந்த வண்ணமிருந்தன.

சுவாமிகள் நித்திரையை விட்டார்.சிவதியானத்தை தீவிரமாக்கினார்.

உலகியல் நினைப்பொழித்தார். திருவாசகத்தை காக்க வேண்டுமே

என்ற ஒரே சிந்தனையில் இருந்தார்.ஓம் சிவாய நம என்ற நாமத்தில்

ஆழ்ந்திருந்தார்.

அடியாரின் துயர் கண்ட இறைவன்,இனியும் கலங்க வைப்பது

முறையல்ல என்றெண்ணி நாகலிங்க சுவாமிகளின் நெற்றிப்

பொட்டில் பூரணமாய் பரிணமிக்கும் இடத்தை சுட்டி காட்டினார்.

சுவாமிகள் களிப்பு கொண்டார்.இறைவன் சுட்டிக் காட்டிய இடமான

ஞான பூமியாம்-புதுவை என்பதனைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்.

ஆத்மசாதனைக்கு மிகவும் உகந்த இடமானதும், சித்தர்களையும்

ஞானிகளையும் தன் பால் கவர்ந்திழுக்கும் புண்ணிய பூமியாம்-

புதுவை தான்,” திருவாசகத்தை” பாதுகக்க சரியான இடம் என்ற

இறைவன் தீர்ப்பைக் கண்டு வியந்தார். இறைவன் கருணையை

கண்டு மகிழ்ந்தார்.

திருவாசகம் கொண்ட வெள்ளி பெட்டகத்தை

பட்டுத் துணியால் மூடி,சிரத்திலே சுமந்து தொண்டர்கள்

இருவரை அழைத்துக் கொண்டு-புறப்பட்டார்-புதுவைக்கு.

புயலினின்றும் தப்பித்து கடலூர் வழியாக புதுவை வந்து சேர்ந்தார்.

புதுவையில் ஒரிடத்தில் சிறு குடில் அமைத்து திருவாசகப்

பெட்டகத்தை வைத்து சிவபூஜை செய்து வந்தார்.

ஆழ்ந்த சிவத்தியானத்தில் ஈடுபட்ட நாகலிங்க சுவாமிகளுக்கு

சக்திகள் பெருகின. அவை சித்துக்களாக மாறின.

அன்பர்கள் பலரும் சுவாமிகளை தேடி வந்து,குறைகளைக் கூறி

போக்கிக் கொண்டனர். சுவாமிகளின் பெருமைகளை

பலரும் உணர்ந்தனர்.

இப்படியே பல ஆண்டுகள் கடந்தன. சுவாமிகள் இறைவனோடு

கலக்கும் நாளை எதிர்ப்பார்த்திருந்தார்.

ஒருசமயம் சிவபூஜை செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது அருகிலிருந்த

பட்டத்து தம்பிரான் எதிர்கால நிகழ்ச்சியை சூசகமாக தெரிவிக்க-

சீடன் பக்குவ நிலைக்கு வந்திருப்பதை உணர்ந்து,அக்கணமே தமது

10 வது பட்டத்தை 11வது பட்டமாக சீடனுக்கு அளித்து பீடத்தில்

அமர்த்தினார்.அன்றிரவே தாம் இறைவனோடு கலக்கும் செய்தியை

இறைவனின் திருக்குறிப்பின் மூலம் உணர்ந்தார்.

இரண்டாம் நாள் தெய்வீக நிலையிலேயே சென்றது.சுவாமிகள்

மௌனத்தையே கடைப்பிடித்தார்.தம் சீடர் செய்ய வேண்டிய

முறைகளை மட்டும் விளக்கினார்.

மூன்றாம் நாள் வந்தது.சிவத்தினுள் சிவமாகும் நேரமும் வந்தது.

சிவத்தோடு ஐக்கியமாகும் ஜீவன் முக்தி பெற்றார்.

உலகம் உய்ய இறைவன் அருளிய திருவாசகத்தைப் போற்றி

பாதுகாத்து, புதுவைக்கு கொண்டு வந்த பெருமை ஸ்ரீ நாகலிங்க

சுவாமிகளையே சாரும்.

சுவாமிகள் தங்கியிருந்த இடத்தினுள்ளே அவரின் சமாதி

அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சமாதி மேல் சிவலிங்கம் பிரதிஷ்டை

செய்யப்பட்டுள்ளது இத்தெய்வீக இடத்திற்கு அம்பலத்தாடையார்

மடம் என்று பெயர்.

இம்மடம் அமைந்துள்ளதால் அத்தெருவிற்கு அம்பலத்தாடையார்

மடத்து வீதி என்று பிரஞ்சு அரசு பெயர் சூட்டியுள்ளது.

திருவாசகம் அமைந்த வெள்ளிப் பெட்டகம் அன்றாடம் பூஜிக்கப்

பட்டு வருகிறது.ஒவ்வோர் ஆண்டும் சிவராத்திரியன்று இரவு பெட்டகம்

திறக்கப்பட்டு பூஜை செய்யப்படுகின்றது.

திருமந்திரம்

2010-01-06T09:39:00.000-08:00

18-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில்,புதுவைக்கு அருகிலுள்ள கடலூரில்-வண்டிப்பாளையம் என்ற ஊரில் ஸ்ரீ சித்தானந்த சுவாமிகள் பிறந்தார்.

பிறக்கும் பொழுதே இறையருளுடன் பிறந்ததால் அவர் வீட்டில்

லக்‌ஷ்மி கடாட்சம் இருந்தது.அவரின் வீட்டை “பிள்ளையார் வீடு”

என்றே சொல்வார்கள்.

சிறு வயது முதற்கொண்டே, திருப்பாதிரிப்புலியூரில் எழுந்தருளியுள்ள

ஸ்ரீ பாடலீஸ்வரரை-வழி பட்டு வந்தார்.இந்த ஆலயத்திற்கு

இவரது தாயார் பூத்தொடுக்கும் பணியை செய்து வந்ததால்,

ஆலயத்தில் மாலையை கொண்டு சேர்க்கும் பணியை சிறுவன்

சித்தானந்தன் செய்து வந்தார்.

அத்துடன் ஆலயப்பணியையும் செய்து வந்தார்.

ஒரு முறை தாயார் கொடுத்தனுப்பிய பூமாலைகளை,ஆலயத்திற்கு

கொண்டு செல்லும்பொழுது,கடுமையான மழையின் காரணத்தினால்

சமயத்தில் கொண்டு போய் சேர்க்கமுடியவில்லை,ஆலயத்தின்

கதவுகள் மூடியபிறகு போய் சேர்ந்ததால், கதவிலேயே கட்டி விட்டு-”இறைவா,உனக்கு தேவையானால் நீயே வந்து எடுத்துக் கொள்"

என்று சொல்லி வந்து விட்டார்.

மறு நாள் கோவில் அர்ச்சகர்,சித்தானந்தனை ஏன் மாலை கொண்டு

வரவில்லை என்று கேட்க,தான் கதவிலே கட்டி விட்டு வந்ததையும்

“இறைவனுக்கு” தேவைப்பட்டால் அவரே எடுத்து கொண்டிருப்பார்

என்றும் சொன்னார்.அர்ச்சகர் சிரித்து விட்டு போய் பார்க்க கோவில்

பூட்டப்பட்டிருந்தது. கதவில் கட்டி விட்டதாக சொன்ன மாலையை காணவில்லை.

உள்ளே சென்று பார்க்க இறைவனை அம்மாலை அலங்கரித்திருக்கக்

கண்டு ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார்.உடனே சித்தானந்தனின் கால்களில்

விழுந்து வணங்கினார்.சித்தானந்தனின் சொற்கள் பலித்தன.

அத்தலத்தில் உள்ள ஸ்ரீ பெரியநாயகி அம்மனின் பாற் ஈர்க்கப்பட்டு.

விடாது தொடர்ந்து எய்தி வழிபட்டார்.எவரொருவர் அனைத்தையும்

இறைவனுக்கு சமர்ப்பித்துவிட்டு-”அவனே கதி”- என்று அவன்

பாதங்களில் விழுந்து கிடக்கின்றாரோ , அவரிடமே இறைவன்

ஒளி விட்டு பிரகாசிப்பான் .இறைவன் நம்முள் பிரகாசிக்கத்

தொடங்கினால் தான் இறையுணர்வு கிட்டும்.

எய்தி வழிபடில் எய்தாதன இல்லை

எய்தி வழிபடில் இந்திரன் செல்வம்

எய்தி வழிபடில் எண்சித்தி உண்டாகும்

எய்தி வழிபடில் எய்திடும் முத்தியே

-திருமூலர்

எய்தி வழிபட்டார்.ஸ்ரீ பெரியநாயகி அம்மையின் திருவருள்

பெற்றார்- கடும் தவ பயனினால் .அட்டமா சித்திகளையும் பெற்றார்.

அவர் கைப்பட்டதுமே தீராத வியாதிகளும் தீர்ந்தன. அம்மையின்

அருளால் அவரின் புகழ் பல இடங்களிலும் பரவியது.

ஒரு சமயம்,புதுவையில்-முத்தியால்பேட்டை என்னும் பகுதியில்

வாழ்ந்து வந்தமுத்து குமாரசாமி பிள்ளை என்பவரின் மனைவி

அன்னம்மாளுக்கு தீராத வியாதி வந்தது.சிறந்த மருத்துவர்களை

கொண்டு சிகிச்சையளித்தும் ஒன்றும் பயனளிக்கவில்லை.

மிகுந்த துயரத்தில் வாடிய அக்குடும்பத்திற்கு ஆறுதல் சொல்ல

வந்த ஒரு பெரியவர்-கடலூரிலுள்ள ஸ்ரீ சித்தானந்த சுவாமிகளின்

அருளைப் பற்றி தெரிவித்து, உடனே சென்று பார்க்க சொன்னார்.

அடியார்க்கு தொண்டு செய்வதை தன் பாக்கியமாக கருதும்

முத்துக்குமார சாமி பிள்ளையவர்களும் உடனே கடலூர்

பாடலீஸ்வரர் ஆலயத்திற்கு சென்று சுவாமிகளை கண்டு

காலில் விழுந்து தன் கருத்தை தெரிவித்தார். சுவாமிகளும்

புதுவைக்கு வரச் சம்மதித்தார்.

சுவாமிகள் புதுவையை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க

அன்னம்மாளின் நோயும் விலகிக் கொண்டிருந்தது.

வீட்டிற்கு வந்ததும் நோயும் பறந்தது.

தம்பதிகள் சுவாமிகளின் திருவருளை உணர்ந்து,தங்கள்

இல்லத்திலேயே அவரை தங்கும் படி வேண்டிக்கொண்டனர்.

சுவாமிகளும் இசைந்தார்.

பிள்ளையவர்களின் வீட்டிலேயே தங்கி தம் ஆன்ம ஞானத்தை

மேற்கொண்டார்.சுவாமிகளின் அருளை கேள்விப்பட்டு அப்பகுதியில்

உள்ள மக்கள் திரண்டு வந்து ஆசி பெற்று சென்றனர்.

ஒரு நாள் பிள்ளையவர்களுடன்,சுவாமிகள் கருவடிகுப்பம் வழியாக

சென்று கொண்டிருந்த பொழுது-பிள்ளை தன் தோட்டத்தை

காண்பித்தார். சுவாமிகள் உள்ளே சென்று பார்க்கலாம் என்று

சொல்லி விட்டு உள்ளே நடக்க ஆரம்பித்தார்.

ஓரிடத்தில் நின்று உற்று பார்த்து விட்டு,

“இது இங்கே தான் இருக்கப் போகிறது-இது இங்கே தான் இருக்கப்

போகிறது” என்று தம் உடலையும் அந்த இடத்தையும் மூன்று முறை

தம் விரலால் சுட்டி காண்பித்தார்.மற்றொரு இடத்தை காண்பித்து

பிள்ளையின் மனைவி சமாதியும் இங்கு தான் என்றார்.

முத்தியால்பேட்டையில் வசித்து வந்த முத்தைய முதலியார்,

சொக்கலிங்க முதலியார் போன்றோர்-சுவாமிகள் மேல் தீராத

பக்தியுடன் பூஜித்து வந்தனர்.சித்தரை பூஜித்தால்

சிவனையே பூஜித்தது போல் அல்லவா?

சுவாமிகளும் அவர்தம் இல்லங்களுக்கு

சென்று ஆசி வழங்குவார்.

ஒரு முறை முத்தைய முதலியாரின் மனைவி,பிரசவ வலியால்

துடித்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டு-பொறுக்க மாட்டாமல்,

முதலியார், சுவாமிகளை தேடி ஓடினார்.சுவாமிகளிடம்

முறையிடும் முன்பே,முதலியாரின் உணர்வை

புரிந்து கொண்ட சுவாமிகள்,”கவலை படாதே ,உனக்கு ஆனந்தம்

தரும் ஆனந்தன் பிறந்து விட்டான்,சென்று பார்” என்று

ஆசிர்வதித்து அனுப்பினார்.

எங்கு, எது நடக்கிறது என்பதை ஞானக் கண்ணால் காணும்

பேராற்றல் படைத்தவர் சுவாமிகள்.

சுவாமிகள் சொன்னதை கேட்டு சந்தோஷம் கொண்ட

முதலியார் வீட்டிற்கு சென்று பார்த்தார்.அங்கு தாயும் சேயும்

நலமாக இருப்பதைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சியடைந்தார்.

ஆனந்தக்கண்ணீர் மல்கினார்.சுவாமிகளின் ஞான வாக்கு

அப்படியே நடந்ததை கண்டு பூரிப்படைந்தார். சுவாமிகளின்

திருவாக்கு படியே தம் மகனுக்கு “ஆனந்தன்” என்று பெயரிட்டார்.

ஒரு நாள் முத்துசாமி என்னும் பக்தர் இல்லத்திற்கு,நெல்லித்தோப்பு

வழியாக சுவாமிகள் சென்று கொண்டிருந்த பொழுது,

குடிகாரன் ஒருவன் சுவாமியை கிண்டல் செய்து வம்புக்கு

இழுத்தான். சுவாமியையும் சாராயம் குடிக்கச் சொல்லி

வற்புறுத்தினான். சுவாமிகள் அதனைக் கண்டு நடுங்கவில்லை.

ஒடுங்கி நிலைபெற்ற உத்தமர் உள்ளம்

நடுங்குவ தில்லை நமனும் அங் கில்லை

இடும்பையும் இல்லை இராப்பகல் இல்லை

படும்பயன் இல்லை பற்றுவிட் டோர்க்கே

--திருமூலர்

சுவாமிகள் சாராயம் பருகினார்.நிறைய பருகினார்.

பருக பருக குடிகாரனுக்கு போதை ஏறியது,

மேலும் மேலும் சுவாமிகள் சாராயம் பருக,குடிகாரன்

போதை தலைகேறி மயங்கி கீழே விழுந்தான்.

சுவாமிகள் சிரித்துக்கொண்டே சென்று விட்டார்.

பலமணியாகியும் குடிகாரன் எழுந்திருக்கவில்லை.

உறவினர்கள் கலங்கினர்,கண்ணீர் விட்டனர்,கதறி அழுதனர்.

பின் செய்வதறிந்து சுவாமிகளை கண்டு குடிகாரனை

மன்னிக்கும் படி மன்றாடினர். கருணையே உருவான சுவாமிகள்

அங்கு சென்று அவனை மன்னித்தார்.

மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த குடிகாரன் தன் தவறை உணர்ந்து

சுவாமிகளின் காலில் விழுந்து,அழுது மன்னிப்பு கேட்டான்.

சுவாமிகளும் அவனுக்கு ஆசி வழங்கினார்.

ஆண்டுகள் பல கடந்தன. சுவாமிகளின் ஆத்மீக சாதனை

முடியும் நேரம் வந்து விட்டதை உணர்ந்தார். ஸ்ரீ பாடலீஸ்வர

பெருமானின் திருக்கட்டளைக்காக காத்திருந்தார்.

திடீரென்று ஒரு நாள் முத்துக்குமாரசாமி பிள்ளையை அழைத்து

“ஏவிளம்பி ஆண்டு வைகாசி மாதம் 28 ம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை

அன்று எனக்கு கல்யாணம் நடக்கப் போகிறது-இதை எல்லோரும்

அறியும்படி செய் “ என்றார்.இந்நிகழ்ச்சி சித்தர் சமாதி அடைய

பத்து நாட்களுக்கு முன் நடந்தது.

நாட்கள் நகர்ந்தன.தாம் உபயோகித்த பாத குறடையும்

கைத்தடியையும் சொக்கலிங்க பிள்ளையிடம் கொடுத்து விட்டார்.

அன்று பத்தாம் நாள்.சுவாமிகளுக்கு அபிஷேகம் நடந்தது.

கற்பூர ஆராதனை நடந்தது. கற்பூர தீபம் ஜெக ஜோதியாக

உயர்ந்து உயர்ந்து எரிந்தது. தீப ஒளியில் சுவாமிகளை

அந்த சிவனாகவே கண்டனர்-பக்தர்கள்.

எங்குந் திருமேனி எங்குஞ் சிவசக்தி

எங்கும் சிதம்பரம் எங்குந் திருநட்டம்

எங்குந் சிவமாயிருத்தலால் எங்கெங்கும்

தங்குஞ் சிவனருள் தன் விளையாட்டத்தே

-திருமந்திரம்

ஓம் ஸ்ரீ சித்தானந்த சுவாமிகள் ஒரு பெரிய மகான்,ஆத்ம ஞானி

என்ற சிந்தனையை மறந்து-பிரபஞ்சத்தை படைத்த

பரம்பொருளாகவே நினைவில் கொண்டு வணங்கினார்கள்.

கண்ணீர் மல்க வணங்கினார்கள். பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த

சுவாமிகள் அப்படியே உள்ளாழ்ந்தார்.

பிராணன் பிரம்மக் கூட்டை விட்டு விலகியது. ஆத்ம சாதகர்கள்

சுவாமிகளின் பிரம்மத்தை தரிசித்தார்கள்.தங்களையே

மெய்மறந்தார்கள். கருவடிகுப்பத்தில்-முத்துகுமாரசாமி

தோட்டத்தில் -சுவாமிகள் சுட்டி காட்டிய இடத்தில்-சமாதி

கட்டப்பட்டு-சிவலிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

தற்பொழுது சுவாமிகளின் சமாதி ஒரு சிறந்த சிவாலயமாக

காட்சியளிக்கிறது.

ஆத்ம சாதகர்கள் தியானத்திற்காகவும்,பக்தர்கள் மன அமைதி

வேண்டியும் இங்கு வருகின்றனர்.நெறியான வேண்டுகோள்கள்

நிறைவேறுவதை எல்லோரும் கண் கூடாக காண்கிறார்கள்.

மகாகவி பாரதியார், ஸ்ரீ சித்தானந்த சுவாமிகள் பற்றி சிறப்பாக

பாடியுள்ள பாடல் இதோ ;

சித்தானந்தசாமி திருக்கோயில் வாயிலில்

தீபவொளியுண்டாம்; பெண்ணே

முத்தாந்த வீதி முழுதையுங் காட்டிட

மூண்ட திருச்சுடராம் ;பெண்ணே

உள்ளத்தழுக்கும் உடலிற் குறைகளும்

ஓட்டவருஞ் சுடராம்; பெண்ணே

கள்ளத் தனங்கள் அனைத்தும் வெளிப்பட

காட்டவருஞ் சுடராம் ; பெண்ணே

தோன்று முயிர்கள் அனைத்தும் நன்றென்பது

தோற்ற முறுஞ் சுடராம்; பெண்ணே

மூன்று வகைப்படும் கால நன்றென்பதை

முன்னரிடுஞ் சுடராம்; பெண்ணே

பட்டினந்தன்னிலும் பார்க்க நன்றென்பதைப்

பார்க்க வொளிசுடராம்; பெண்ணே

கட்டு மனையிலுங் கோயில் நன்றென்பதைக்

காணவொளிர் சுடராம்; பெண்ணே

ஸ்ரீ சித்தானந்த சுவாமிகள் திருக்கோயில் வாசல்

2010-01-05T20:05:00.000-08:00

சுவாமிகள் ஆற்காடு என்னும் ஊரில் பிறந்ததாக சொல்லப்படுகிறது.

தாய், தந்தை பெயர் தெரியவில்லை.வணிகக்குடும்பத்தில் பிறந்த

இவர் மிகவும் செல்வச்சிறப்புடன் வாழ்ந்து வந்தார்.

இறை உணர்வினால் ஆளப்பட்டு,செல்வத்தை சிறிதும் மதியாமல்

எல்லோருக்கும் தம் செல்வத்தை வாரி வழங்கினார்.

பகலெல்லாம் நோன்பு நோற்றுக் கொண்டும், இரவில் இறைவனை

உள் நிலையில் வணங்கிக் கொண்டுமிருப்பதையே தம் தொழிலாக

கொண்டிருந்தார்.தாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் இறைவனுக்கு

அர்ப்பணிப்பதில் மகிழ்ச்சி கொண்டார்.

உயர்ந்த பெரியோர், சிறந்த சான்றோர், இறைவன் ஒருவனையே

நினைத்திருந்த ஆத்ம ஞானி.

அப்பொழுதிருந்த சுல்தானிடம் தொடர்பு கொண்டதில் இந்துவிலிருந்து

முஸ்லீம் மதத்திற்கு மாறினார். மௌலா என்ற உருது சொல்லிற்கு

பொருள்-பிற மதத்திலிருந்து முஸ்லீம் மதத்திற்கு வந்தவர் என்பதாகும்.

ஒரு முறை, ஒரு முஸ்லீம் பெரியவரோடு மெக்கா யாத்திரைக்கு

சென்று வந்தார். பல சீடர்கள் இவரிடம் இருந்ததாக சொல்லப்படுகின்றது.

ஒரு நாள் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு புதுவைக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

சதா சர்வ காலமும் இறைநினைவிலேயே வாழ்ந்து வந்தார். புதுவை

லால் பகதூர் ஸாஸ்திரி வீதிக்கு அருகில் இறைப் பிரச்சாரம்

செய்து வந்து, பின் அங்கேயே சமாதி ஆனார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

மற்றுமொரு கதையோ ;-

சுவாமிகள் உடலமைந்த பெட்டி வங்கக் கடலில் அப்படியே மிதந்து

வந்தது,மீனவர்களால் பெட்டியை எடுக்க முடியவில்லை.மிதந்து வந்த

பெட்டி -புதுவை கடற்பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தது. முஸ்லீம் பெரியவர்கள்

அப்பெட்டியை மீட்டு- திறந்து பார்த்தார்கள்,.அப்பெட்டி முஸ்லீம் மதப்படி

அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதை அப்படியே அடக்கம் செய்தார்கள்.

தற்போது 7-ம் திருச்சபை( 7th day Adventist church) இருக்கக் கூடிய

இடத்தில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

பிரஞ்சுக்காரர்களின் குடியேற்றம் பெருகப் பெருக அப்பகுதியில்

வாழ்ந்த முஸ்லீம் பெருமக்கள் தற்பொழுது வாழ்ந்து வரும் பகுதிக்கு

குடி பெயர்ந்தார்கள். ஆனால் சுவாமிகளின் சமாதியை அப்படியே

விட்டு விட்டு வந்து விட்டனர். அவ்விடத்தில் பொதுமக்கள்

அசூசை செய்து வந்ததால் முஸ்லீம் மக்கள் மிகவும்

கவலைகொண்டனர். ஆனால் செய்வதறியாது திகைத்தனர்.

சுவாமிகள், பள்ளி வாசலில் உள்ள காஜியார், ஊர்

நாட்டாண்மைக்காரர், முதலியோர் கனவில் தோன்றி -சமாதியை அவ்விடத்திலிருந்து பெயர்த்து எடுத்து பள்ளிவாசலுக்கு

இடையே அடக்கம் செய்யுமாறு கூறினார்.

யாரும் செவிசாய்க்கவில்லை. இரண்டாம் முறை சொன்னார்.

அப்பொழுதும் பலனில்லை. மூன்றாம் முறையும் முடிந்தது.

கடைசியில் பிரம்பால் அவர்கள் கனவில் அடித்து உத்திரவிட்டார்.

ஊர் நாட்டாண்மைக்காரர்கள் , பிரஞ்சு அதிகாரிகளிடம் இதைப்

பற்றி முறையிட்டு -சமாதியை இடம் மாற்றித் தரும்படி

விண்ணப்பித்தார்கள். அதிகாரிகள், காஜியார்

சொல்வதைக் கேட்டு நகைத்தார்கள்.

உடனே அப்பெரியவர்கள், தாங்கள் சொல்வது உண்மையில்ல

என்று தெரியவந்தால்-அதிகாரிகள் தரும் எவ்வித அபராதத்தையும்

ஏற்க தயார் என்றார்கள். அதிகாரிகளும் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டனர்.

அப்போது புதுவை கவர்னராக இருந்தவர் பிரான்சுவா மர்த்தேன்

என்பவராவார். அவரது கனவிலும் மௌலா சாஹிப் மெய்ஞானி

தோன்றி, தம்முடைய சமாதியின் இடத்தை பள்ளிவாசலுக்கருகில்

மாற்றும் படி அறிவித்தார்.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்று இஸ்லாமிய மக்கள் வேதம்

ஓதிக்கொண்டே சுவாமிகள் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கும்

இடத்திற்கு வந்தனர்-உடன் பிரஞ்சு அதிகாரிகளும் வந்தனர்.

சுவாமிகள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தை

தோண்டினர். அக்கணமே, இரத்தம் பீறிட்டு அடித்தது. அங்கு சுற்றி

நின்றிருந்த அனைவரின் மேலும் அக்குருதி பட்டது. இதைக் கண்டு

ஆச்சரியப்பட்ட அதிகாரிகள், காஜியார் சொன்னது உண்மைதான்

என்று நம்பினர். பொது மக்களுடன், பிரஞ்சு அதிகாரிகளூம்

ஊர்வலமாக பெட்டியை எடுத்துச் சென்று-தற்பொழுதுள்ள

இடத்தில் இறக்கி வைத்தனர்.

பெட்டியை திறந்து பார்த்த பொழுது-முஸ்லீம் மதச்சடங்கின்படி

சுவாமிகள் மூன்று அடுக்காக துணியில் சுற்றப்பட்டிருந்தார்.

முகத்தில் மூடப்பட்ட துணியை விலக்கிப் பார்த்தனர்.

சுவாமிகளின் முகம் தெய்வீகக் கலையோடு தென்பட்டது.

உடல் சிறிதும் கெட்டுப் போகாமல்-உயிருள்ள உடலைப் போல்

காட்சியளித்தது. தூங்காமல் தூங்கி சுகம் பெறுகிற நிலைப் போல

இருந்தது. யோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் தவயோகிப் போல

காட்சியளித்தார். எல்லோரும் சுவாமிகளின் உடலைக் கண்டு

ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

இஸ்லாம் மதகுருமார்களும்,நாட்டாண்மைக்காரர்களும்,

ஊர் மக்களும் சேர்ந்து-மறுபடி சுவாமியை துணியால் மூடி

-பெட்டியை மூடினார்கள். தற்போதுள்ள இடத்தில் சுவாமிகள்

அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.அவ்விடத்தில் ஒரு தர்காவும் கட்டப்பட்டது.

தர்காவிற்கு பக்கத்திலேயே பள்ளிவாசல் அமைந்துள்ளது.

அன்றிலிருந்து-இன்றுவரை பிரதி வியாழக்கிழமையிலும்,

வெள்ளிக்கிழமையிலும் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து

வழிபடுகின்றனர்.ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஹாஸ் பிறை 10-ம்

நாளில் கொடியேற்றி 20-ம் நாளில் சந்தனக் குடத்தை

ஊர்வலமாகக் கொண்டு வந்து தர்காவில் உள்ள சுவாமிகளின்

சமாதியில் வைத்து வழிபடுகின்றனர்.

இன்றும், அப்பகுதியை சுவாமிகள் -சூட்சும உடலில் சுற்றி வந்து

பாதுகாப்பதாக நம்பப்படுகிறது. அருள் ஞானியின் அருட்சக்தி

இன்றும் வெளிப்படுகின்றது என்றால்- அது புதுவை மக்கள்

செய்த பூர்வ புண்ணியமே.

இவர் 17-ம் நூற்றாண்டில் சமாதி கொண்டதாக தெரிய வருகிறது.

2010-01-05T19:55:00.000-08:00

மகான் படே சாஹிப் சுவாமிகள் ஒரு இஸ்லாமிய

ஆத்ம ஞானி.புதுவை, சின்ன பாபு சமுத்திரம் என்ற

ஊருக்கு அருகில் வாழ்ந்து சமாதியடைந்ததாக வரலாறு

கூறுகிறது.

அவரது பூர்வீகம் என்ன- தாய் தந்தை யார், அவர்

எங்கிருந்து, எப்படி புதுவை வந்தார் என்ற விபரம்

ஏதும் இல்லை.உண்மைப் பெயர் என்ன என்பதும்

தெரியவில்லை.மிகப் பெரிய ஞானி என்பதை-உருதுவில்

மஹான் படே சாஹிப் என்று மக்கள் இவரை

அழைக்கிறார்கள்.

இவர் யாரிடமும் பேச மாட்டார்.மௌனமாகவே இருப்பார்.

சதா இறை சிந்தனையில் மௌனமாக இருப்பார்.

புதுவையிலுள்ள திருக்கனூர் என்னும் சிற்றூரில் சில

காலம் தங்கியிருந்துள்ளார். திருக்கனூருக்கும்,

சின்ன பாபு சமுத்திரத்திற்கும் இடையிடையே

சென்று வருவதுண்டு.

இறைவனின் கருணையால்,சித்துக்கள் கைவரப்பெற்றார்.

ஆற்றல் பெருகியது.

மக்கள் இவரது ஆற்றலை உணர்ந்து இவரை தஞ்சமடைந்தார்கள்.

பாமர மக்கள் மகானுக்கு மரியாதை செலுத்தினார்கள்.

தாங்க முடியாத நோய் உள்ளவர்கள் தங்கள் குறைகளை

மகானிடம் கூறுவார்கள்.சற்று நேரம் கழித்து தலையசைப்பார்.

நோய் குணமாகிவிடும். அங்குள்ள ஒரு மரத்தைச் சுற்றும்படி

ஜாடை காட்டுவார்.சுற்றுவார்கள். நோய் குணமாகும்.

விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் சிறு குழந்தைகளிடம் செல்வார்.

ஒவ்வொரு குழந்தையின் கையிலும் ஒரு பிடி மண்ணை

அள்ளிக் கொடுத்துக் கையை மூடச் சொல்வார்.

பின் தாம் அங்குள்ள குழியில் உட்கார்ந்துக் கொண்டு

மேலுள்ள மண்ணைப் போட்டு தம்மை மூடச் சொல்வார்.

குழந்தைகளும் அவ்வாறே செய்து விட்டு கையை திறந்து

பார்க்க -கையிலுள்ள மண் சர்க்கரையாக மாறியிருக்கும்.

இந்த அதிசயத்தை-தங்கள் பெற்றோரிடம் சொல்வார்கள்.

ஊர் மக்கள், திரண்டு வந்து மண்ணால் மூடப்பட்ட மகானை

-காப்பாற்ற மண்ணை எடுத்துவிட்டு பார்ப்பார்கள்.மகான்

இருக்க மாட்டார். ஒரு சிலர் மகானை வேறு இடத்தில்

பார்த்ததாக சொல்வார்கள்.அங்கு சென்று தேடினால் அங்கும்

இருக்க மாட்டார். ஊர்மக்கள்,வருத்தமுற்று இருக்கையில்

கூட்டத்தினின்று திடீரென்று வெளிவந்து காட்சி கொடுப்பார்.

ஒரு நாள் இறைவனிடமிருந்து தனது ஆத்ம சாதனை

முடிந்த குறிப்பு கிடைத்தது.இறைவனோடு கலப்பதற்காக

தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டார்.

குழந்தைகளை குழி தோண்டச் சொன்னார்.குழந்தைகள் கையில்

மண்ணை அள்ளிக் கொடுத்துவிட்டு கையை மூடிக் கொள்ளச்

சொல்லிக் குழியில் இறங்கினார். தன் மேல் மண்ணைப் போட்டு

மூடச் சொல்லிவிட்டு கையை திறந்துப் பார்க்கச் சொன்னார்.

குழந்தைகள் கையை திறந்துப் பார்த்தனர்.கையில் மிட்டாய்

இருந்தது.

இம்முறை,உண்மையிலேயே மகான் சமாதியடைந்ததை

மக்கள் உணர்ந்து கொண்டனர்.

சில நாள் கழித்து பம்பாய் சுவாமி என்னும் மகானின் சீடர்

மகானின் சமாதி மேல் கட்டிடம் எழுப்பி-மக்கள் வந்து

வழிபட வசதி ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்.

மகானின் மகத்துவத்தை உணர்ந்த மக்கள் தினமும் சமாதியில்

வழிபாடு நடத்துகின்றனர்.பிரதி செவ்வாய் மற்றும்

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் சமாதிக்கு சிறப்பு பூஜை செய்யப்படுகிறது.

மகான் படே சாஹிப்- ஒரு இஸ்லாமிய ஞானியானாலும்,

அனைத்து மத மக்களும் வழிபாடு செய்வது-ஞானபூமியாகிய

நமது புதுவையின் பெருமையாகும்.

சமாதி முன் அணையா விளக்கு எப்போதும் ஒளிவிட்டு எரிந்துக்

கொண்டிருக்கிறது. காற்றிலும், மழையிலும் கூட அணைவதே இல்லை.

ஒரு சமயம் விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்து விட்டது.விளக்கு

அணையப் போகும் சமயம்,அப்போது அங்கு படுத்திருந்த

ஒருவரின் கனவில் சொல்லி எண்ணெய் ஊற்றச் செய்தார்.

மக்கள் தங்கள் குறைகளை சமாதிமுன் நின்று மனம் விட்டுசொல்லி

அழுகின்றனர்.அவர்களின் பெருந்துயர் தீர்கிறது.

சிலர்,அத்திருக்கோயிலிலேயே இரவு தங்கியிருந்து வேண்டிக் கொள்கின்றனர்.சிலர் நேர்த்திக் கடனாக பிஸ்கட்டும்,

அன்னதானமும் வழங்குகின்றனர்.

ஆண்டுதோறும் மகான் படே சாஹிபிற்கு குருபூஜை மிகச்

சிறப்பாக செய்யப்படுகின்றது.

குருபூஜையன்று ஒரு பெரிய அண்டாவை வைத்து விடுகின்றனர்.

மக்கள், தங்கள் வசதிகேற்ப, தங்கள் வீட்டிலேயே சாதம் கிண்டி

அந்த அண்டாவில் கொண்டு வந்து கொட்டி விடுகின்றனர்.

அச்சாதத்தை எல்லோருக்கும் அன்னதானமாக கோவிலார்

கொடுக்கின்றனர்.

மகான் படேசாகிப் சின்ன பாபுசமுத்திரத்தில் வெட்ட வெளியில்

கி.பி.1868 பிப்ரவரி மாதம் 12-ம் தேதி செவ்வாய்க்கிழமை

சமாதியடைந்தார்.

உடலாய் உயிராய் உலகமதாகிக்

கடலாய் கார்முகில் நீர்பொழிவானாய்

இடையாய் உவப்பிலி எங்கும்தான் ஆகி

அடையார் பெருவழி அண்ணல் நின்றானே

-திருமந்திரம்

2010-01-03T11:41:00.000-08:00

ஸ்ரீ சிவஞான பாலசித்தர் என்ற பெரும் ஆத்மஞானி-புதுவை

அருகிலுள்ள பெருமுக்கல் மலையில் தங்கியிருந்தபொழுது -

தன்னை வணங்கி வந்த ஒரு அம்மையின் குழந்தையில்லா

குறையினைப் போக்க-தான் உண்டு மீதமிருந்த சதுரக்கள்ளிப்

பாலைக் கொடுத்து பருகச் சொன்னார்.

அம்மையும் பருகினார்.கருவுற்றார்.அவ்வாறு பிறந்த குழந்தையே

சிவஞான பாலைய சுவாமிகள் என்று அழைக்கப்பட்டார்.

சிவஞானக்குழந்தை அருளமுதத் தாலாட்டில் சிவஞானப் பிழம்பாக

நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்தது.

அம்மை அக்குழந்தையோடு,ஸ்ரீ சிவஞான பாலசித்தருக்கு,

சதுரக் கள்ளிப் பாலை தினமும் கொண்டு சென்று கொடுத்து

வந்தார்.சுவாமிகள் பால் அருந்தும் பொழுது அக்குழந்தையை

பார்ப்பார்.தம் சிவஞான சக்தியை குழந்தைக்கு சூட்சமமாக உட்செலுத்துவார்.தினமும் குழந்தையும்

சுவாமிகளைப் பார்த்துப் பார்த்து திருவருளும்,திரு ஆசியும் பெற்று

வந்தது.குழந்தை, குழந்தையாய் இருக்கும் பொழுதே

ஆத்ம் சாதனையில் ஈடுபட்ட அதிசயம் இங்குதான் நடந்தது.

முருகப் பெருமானின் பேரருளால்,பெருமுக்கல் மலை மூலிகை

ஆற்றலால் சுவாமிகளின் அருட்சக்தியால்-குழந்தை

தெய்வீகத்தில் வளர்ந்தது - வளர்ந்து பாலகனானது.

தவத்திலே உதித்து,தவத்திலே பிறந்து,தவத்திலே வளர்ந்த தம் மகன்

-சிவஞான பாலைய சுவாமிக்கு-சன்னியாச ஆஸ்ரமம் தந்து

ஞானாபதேசம்-நயன தீட்சை செய்து ஆச்சாரிய பீடமும் தந்தார் சுவாமிகள்.

சிவ பஞ்சாட்சரத்தின் பேராற்றலைக் கண்டுணர்ந்தார்.

அதுவே;

ஓம் நமசி வாயமே யுணர்ந்து மெய்யுணர்ந்து பின்

ஓம் நமசி வாயமெ யுணர்ந்து மெய்தெளிந்து பின்

ஓம் நமசி வாயமே யுணர்ந்து மெய்புணர்ந்தபின்

ஓம் நமசி வாயமே யுட்கலந்து நிற்குமே.

--திருமூலர்

ஸ்ரீ சிவஞான பாலசித்தர்-பாலகனான சுவாமிகளுக்கு தன்

ஆசியை வழங்கினார்.”நீ பாலிலே உற்பத்தியான காரணத்தினால்

பாலையே உணவாக கொண்டு -சீடப் பரம்பரையோடு சிவஞான

தேசிகன் என வாழ்வாயாக”.

அன்றைய நேரத்திலிருந்து சிவஞான தேசிகன், சிவலிங்க பூஜையும்

பஞ்சாட்சர ஜபமும்,முருக வழிபாடுமாக வாழ்ந்தார்.

பஞ்சாட்சர ஆனந்தத்தில் திளைத்தார், நம என்ற நாமத்தை

நாவில் ஒடுக்கினார்.சிவம் என்ற நாமத்தை சிந்தையில் ஏற்றினார்.

சிவாய நமவெனச் சித்தம் ஒடுக்கி

அவாயம் அறவே யடிமைய தாக்கிச்

சிவாய சிவசிவ வென்றன்றே சிந்தை

அவாயங் கெட நிற்க ஆனந்த மாமே

-திருமூலர்

தம் குருநாதரின் ஆசி பெற்று -பிரம்மபுரத்தில் சில காலமும்

மயூராசலத்தில் சில காலமும் தங்கி தவத்தை மேற்கொண்டார்.

சிவஞான பாலைய சுவாமிகள் ஒரு முறை காஞ்சிபுரத்திற்கு விஜயம்

செய்தார்.அங்கு ஏகாம்பர நாதரை தரிசித்து விட்டு தங்கியிருந்தபொழுது

ஒருவர் நலல பாம்பு தீண்டி- இறந்து விட்டார். அவரை சுவாமிகளிடம்

தூக்கி வந்து சேர்த்து-அழுது கண்ணீர் விட்டனர்.சுவாமிகள்,திருநீறு தந்து

இறந்தவரை உயிர்பித்தார். மேலும் அவ்விடத்தில் விஷஜந்துக்கள்

யாரையும் தீண்டாவண்ணம் இருக்க ஆசிர்வதித்தார்.

இந்நிகழ்ச்சியை கேள்வியுற்ற -காஞ்சிபுரத்தை ஆண்டுவந்த நவாப்,

ஏகாம்பரநாத ஆலயத்தை மூடி-யாரும் வந்து வழிபடா வண்ணம்

செய்தான்.தினமும் நடக்க வேண்டிய நித்திய நைவேத்தியங்களையும்

குறைத்து விட்டான்.

இந்நிலையில்,அவனுடைய மனைவி கொடிய சூலை நோயால்

துன்பப்பட்டாள்.ஹக்கீம்கள் வந்து மந்திரித்தும்,மருந்துகள்

பல தந்தும் குணமாகவில்லை.நவாப், தன் தவறை உணர்ந்து

சுவாமிகளிடம் தன் மனைவியை அழைத்து வந்து,தன் தவற்றை

மன்னித்து நோயை குணப்படுத்தும் படி வேண்டினான்.

சிவஞான தேசிகரும்,”உன்னால் குறைக்கப் பட்ட நித்திய

நைவேத்தியங்களை முறையாக ஏகாம்பரருக்கு நடத்தச் செய்தால்

உன் மனைவியின் சூலை நோய் குணமாகும்”என்று அருளுரைத்தார்.

நவாபும் அவ்வாறே செய்வதாக உறுதியளிக்க,பாலைய சித்தர் திருநீறு

தந்து அவன் மனைவியின் நோயை போக்கி அருளினார்.

நவாபும்,ஆலயக்கதவுகளை திறந்து, நித்ய நைவேத்தியங்களை

குறையறச் செய்வித்தான். சிவஞான தேசிகரும் சிலகாலம்

அங்குள்ள மடத்தில் தங்கி மக்களுக்குச் சிவஞானத்தை போதித்தார்.

சிவஞான தேசிகர் தொண்டர் குழாத்துடன் ஒரு முறை செய்யூர்

விஜயம் செய்தார்.செய்யூர் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர்.

தேசிகர் மேல் சந்தேகம் கொண்ட சிலர்-அவரை சோதிக்க எண்ணினர்.

ஒரு புதுகுடத்தில் வெண்மணலை நிரப்பி தேசிகரின் திருவடியில்

கொண்டு வந்து வைத்தனர்.சிவஞான தேசிகர் வெண்மணலாக

காட்சியளிப்பதற்கு எது மூல காரணமோ அந்த மூலத்தை தரிசித்து

வணங்கினார்.வெண்மணல் இனிக்கும் சர்க்கரையாக மாறியது.

அங்கு கூடியிருந்த அனைவருக்கும் அள்ளி அள்ளி கொடுத்தார்.

அவ்வூர் மக்கள் தேசிகரின் ஆற்றலைக் கண்டு வியந்தார்கள்.

தேசிகர் தங்குவதற்கு மடம் ஒன்றை கட்டிக் கொடுத்து

நிலங்களையும் கொடுத்தார்கள்.சில காலம் தங்கிவிட்டு

தம் புனித யாத்திரையை தொடர்ந்தார்.

தன்னுள்ளே சிதம்பரதரிசனம் கண்ட தேசிகர் புற சிதம்பரத்திற்கு

வந்தார். நடராஜப் பெருமானை வணங்கினார்.சிவத்தியானம் செய்தார்.

இப்படியே பலநாட்கள் நடராஜப் பெருமானை தரிசனம் செய்துவிட்டு

மதுரைக்கு புறப்பட்டார்.

வழியிலுள்ள சிவாலயங்களுக்கெல்லாம் சென்று வழிபட்டு விட்டு

மதுரை வந்து, மதுரை மீனாட்சி அம்மனையும், சோமசுந்தரரையும்

தரிசனம் செய்தார். சிலநாட்கள் அங்கு தங்கினார்.

சிவ பக்தி நிறைந்த ஒரு தையல்காரரும்,அவரின் மனைவியும்

தங்களுக்கு குழதையில்லையே என்று பலகாலமாக ஏங்கி வாழ்ந்து

-முதுமை பருவமும் எய்தி விட்டனர். அந்தத்தையல்காரர்

சிவபெருமானின் 64 திருவிளையாடல்களையும் சித்திரமாக

நுணுக்கமாக ஒரு பெரிய துணியில் தைத்து வந்தார். அப்படாகத்தை

அம்மனுக்கு சாத்த விரும்பினார்.

ஒரு நாள் மீனாட்சி அம்மை, அவர் கனவில் தோன்றி, சிவஞான

தேசிகரிடம் அப்படாகத்தை கொடுக்கும்படி அருளுரைத்தாள்.

தையல்காரருக்கு ஒரே ஆச்சரியம், மனைவியிடம் சொன்னார்.

தம்பதிகள் இருவரும் கல்யாண குணங்களுடன் படாகத்தை

எடுத்துக் கொண்டு நம் தேசிகரிடம் வந்து தண்டனிட்டனர்.

தாம் கண்ட கனவை தெரிவித்து தங்கள் உள்ள கிடக்கையை

வெளிப்படுத்தினர். தாங்கள் கொண்டு வந்த

படாகத்தை சுவாமிகளின் பொற்பாதத்தில் வைத்து வணங்கினர்.

சுவாமிகள் அவர்களுக்கு ஆசி வழங்கி,திருநீறு தந்தார்.

அத்தம்பதிகள் முதுமை நீங்கி இளமை பருவம் எய்தியதோடு

புத்திர பாக்கியமும் பெற்று மகிழ்ந்தனர்.

மதுரையிலிருந்த தேசிகரை,ஞானபூமியாகிய புதுவை அழைத்தது.

புதுவைக்கு வந்து, அங்குள்ள பிரம்மபுரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அங்கு ஆச்சார்ய பீடம் அமைத்து, மக்களின் குறைகளைப் போக்கி

சிவஞானத்தை பரப்பும் பணியையும் செய்து வந்தார்.

சுற்றுப்புற ஊர்களிலிருந்தும் மக்கள் வந்து சுவாமிகளிடம்

அருளாசி பெற்று-வளமான வாழ்வு கண்டனர்.

பிரம்மபுரத்திற்கு அருகாமையில் உள்ள கூனிமேடு எனும் ஊரில்

மந்திரவாதி ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் சுவாமிகளின்

பேராற்றலில் பொறாமை கொண்டு,அவரை நாட்டை விட்டு

விரட்டிவிட எண்ணி,அரசரிடம் பொய் புகார் கூறினான்.அரசரும்

சம்மதித்து,தன் மகளை உடன் அழைத்து சென்றார்.தேசிகரிடம்

தன் மகளுக்கு இளம் வயதானாலும்,தலை முடி

வெள்ளை வெளேர் என்று வெண்மையாக இருப்பதாக கவலையுடன்

கூறினான். தேசிகர் திருநீறு அளித்து அப்பெண்ணின் கூந்தலை

கருமையடைய செய்தார்.

மன்னன் அளவற்ற ஆனந்தம் கொண்டு தேசிகரின் காலில் விழுந்து

சேவித்து விட்டு புறப்பட்டான்.

ஆனால் பொறாமை கொண்ட மந்திரவாதி, இதையும் ஏற்க

மறுத்தான். மறுபடியும், மன்னனை மூளை சலவைச் செய்து

மற்றுமொரு சோதனை செய்யச் சொன்னான்,இச்சோதனையில்

தன்னையே அதில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளப் போவதாகவும் கூறினான்,

அதாவது. தங்கள் இருவரையுமே நடுக்கடலில் மூழ்கவைத்து விட

வேண்டும்-இருவரில் யார் முதலில் கரையேறுகிறார்களோ

அவர்களே சித்தியில் வல்லவர் என்ற நிபந்தனையை

மந்திரவாதி கூறினான்,தேசிகர் ஆனந்தக்களிப்போடு சவாலை

ஏற்றார். மன்னனும் சம்மதித்தான்,மந்திரவாதியும் இன்னும் சிலரும்

ஒரு தோணியில் ஏறி பிரம்மபுரத்திற்கு நேரே உள்ள கடல் நடுவே சென்றனர்,அவ்விடம் தன் குரு சிவஞான பாலசித்தர் பரண் அமைத்து

தவம் புரிந்த இடம், இருவரும் கடலில் மூழ்கினர்,மூழ்கிய சில

நொடிகளில் தேசிகர் கரை வந்து சேர்ந்தார்,பக்தர்களுக்கு

தாங்கமாட்டா மகிழ்ச்சி.

மந்திரவாதியைஒரு மீன் விழுங்கி விட்டது. இதனை கேள்வியுற்ற அரசன்.மந்திரவாதியை மன்னித்து, உயிர்பித்து தருமாறு தேசிகரிடம் மன்றாடினான். அவ்வாறே தேசிகரும், மந்திரவாதியை மீன்

வாயிலிருந்து மீட்டு, உயிர்பிச்சை அளித்து,நல்லறிவு புகட்டினார்.

தேசிகரின் பேராற்றலைக் கண்ட திரிஅம்பக மகாராஜா.

சுவாமிகளுக்கு மடம் ஒன்றை கட்டி தந்து மான்யமாக பல

கிராமங்களை சிலாசாஸனம் செய்து தந்தார்,

அவ்வமயம் நடு நாட்டில் உள்ள சிதம்பரபூபதி என்ற அரசனின்

அரசுரிமையை வேற்றரசன் கவர்ந்து கொண்டான்,அதனால்

சிதம்பரபூபதி வாழ்க்கையில் வெறுப்புற்று இனி பிச்சை எடுத்துண்டு பெரியவர்களுக்கு தொண்டு செய்து தன் வாழ்நாளை கடத்த

முடிவு செய்தான்.ஒரு நாள் நம் தேசிகரிடம் வந்தான்.

தேசிகருக்கு தொண்டு புரிந்து சில நாட்களைக் கழித்தான்.

தேசிகரும் அவனது நிலையை மனத்தில் கொண்டு

தம் சேனைகளை அனுப்பி பகை அரசனை வென்று வரும்படி

ஆசிர்வதித்தார். அம்மன்னனும் சேனயுடன் சென்று பகை

மன்னனை வென்று தன் நாட்டை கைப்பற்றினான்.

தேசிகர் அவனது அரசுரிமையை மீட்டுத்தந்து அருளினார்.

சிவஞான பாலைய சுவாமிகள். சிவப்பிரகாச சுவாமிகளுக்கு

ஞானாபதேசம் அருளியுள்ளார்,தென்னகம் முழுவதும்

சிவஞானத்தை பரப்பினார், தமது பீடத்தில் தக்க ஒருவரை

சன்னியாச ஆஸ்ரமம் தந்து அமர்த்தினார்.

இறைவனின் ஆணை கிடைத்திட வைகாசி மாதம்-பௌர்னமி திதியில்

விசாட நட்சத்திரத்தில்-மடத்தினுள் உள்ள குகையில் இறங்கினார்,

தம்மை விபூதி லிங்கமாக மாற்றிக் கொண்டார்,

சிவஞான பாலைய சுவாமிகள் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் பாலையே

பருகினார் என்பதும். மக்களின் குறைகளை தன் திருநீறு

ஒன்றினாலேயே குணப்படுத்தினார் என்பதும் ஆகும்.

தேசிகர் மொத்தம் 500 ஆண்டுகள் இப்பூவுலகில் வாழ்ந்ததாக

சொல்லப்படுகிறது.

18-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மறைந்திருக்கலாம் என்றும் சில

குறிப்புகளால் தெரியவருகிறது,

இன்றும். சிவஞான பாலைய சுவாமிகளின் மடத்தினுள்ளே,

குகை உள்ளது. குகையினுள் விபூதி லிங்கம் உள்ளது. தேசிகரின்

திருவருள் இடைவிடாது பூரணப் பொலிவுடன் அருளொளி

விட்டுப் பிரகாசித்துக் கொண்டுமிருக்கின்றது.

அந்தமில் ஞானி அருளை அடைந்தக்கால்

அந்த உடல்தான் குகைசெய்து இருந்திடில்

சுந்தர மன்னரும் தொல்புவி உள்ளோரும்

அந்தமில் இன்ப அருள்பெறு வாரே

-திருமந்திரம்

2010-01-03T11:21:00.000-08:00

ஸ்ரீ சிவஞானபால சித்தர்,பத்து வயது நிரம்பிய பாலகனாக

காட்சியளித்ததால், மக்கள் அவரை பால சித்தர் என்றும்,

மக்களுக்கு சிவஞானத்தை போதித்து சிவ ஞான அறிவை வளர்த்ததால்

அவரை சிவஞான பாலசித்தர் என்றும் அழைத்தனர். தற்பொழுது

பொம்மையார்பாளையம் என்று அழைக்கப்படும் பிரம்மபுரத்தில்

மக்களுக்கு ஆசி வழங்கி வந்தார்.

மிகவும் குள்ளமானவர்.நீண்ட சடைமுடி.காதுகளை குண்டலங்கள்

அலங்கரித்திருக்கும்.நெற்றியில் விபூதியும்,கழுத்தில் உருத்திராட்சமும்

ஒளி விடும்.வலக்கரம் சின் முத்திரையுடன்,இடக்கரம் விபூதியும்

மந்திரக்கோலையும் கொண்டிருக்கும்.இடையில் கோவணம்.

சதா பஞ்சாட்சரத்தை ஜெபித்துக் கொண்டிருப்பார்.சிவயோக சமாதியில்

ஆழ்ந்திருப்பது அவரது வேலை.

சிவஞான பாலசித்தர், மற்ற மனிதர்கள் உண்டு வாழ்ந்த உணவை

உண்பதில்லை.தினமும் காலையில் சதுர கள்ளிப் பாலைக்

கறந்து உணவாக அருந்துவார்.அத்தோடு சிறிது ஆவாரம் பூ

கிடைத்தால் அதையும் சாப்பிடுவார்.

மூலாதாரத்தில் மூண்டெழும் தீயை, வாசி என்னும் காலால்

எழுப்பி,உடல் முழுவதும் கனன்று, ஜோதிமயமாக எரியவைத்த

சித்தருக்கு சதுரக் கள்ளிப் பாலின் வெம்மை என்ன செய்யும் ?

பால் உள்ளே சென்றவுடன் அதுவே அவராகும்,அவரே அதுவாவார்.

எல்லாம் ஏகநிலையான பிறகு பகையில்லை--அந்நிலையை

எய்தியிருந்தார் சிவஞான பாலசித்தர்.

சிவஞான பாலசித்தருக்கு முருகப் பெருமான் தன் அருளானந்த

தரிசனத்தை தந்தருளியுள்ளார்.சித்தர் உலகம் உய்ய வந்த

அவதாரம்.பிரம்மபுரத்திலிருந்து புறப்பட்டு இப்பொழுது மைலம்

என்றழைக்கப்படும் மயூராசலம் சென்றார்.அங்கு சிலகாலம் தங்கி

முருகப் பெருமானை வழிபட்டார்.பிறகு பெருமுக்கல் மலைக்கு

வந்தார்.

அக்காலத்தில் பெருமுக்கல் மலை சித்தர்களுக்கும்,ஞானிகளுக்கும்

தீவிர பக்தர்களுக்கும் உறைவிடமாக திகழ்ந்தது.மலையைச் சுற்றி

மூலிகைகள் நிறைந்திருந்தன.அம்மலையில் நம் சித்தர் பலகாலம்

தங்கி ஆத்மசாதகர்களுக்கும்,பக்தர்களுக்கும் வழிகாட்டியாக விளங்கினார்.

சித்தருக்கு தினந்தோறும் ஒரு அம்மை சதுரக் கள்ளிப்பால் கொண்டு

வந்து கொடுப்பார்கள்.அம்மவைக்குத் தனக்கு குழந்தையில்லையே

எனற ஏக்கம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு நாள் பாலைக் கறந்து பாலசித்தரின் எதிரில் வைத்துவிட்டு

சோகமாக நின்றிருந்தார்கள்.அம்மையின் எண்ண ஓட்டத்தை அறிந்த

பாலசித்தர்-தான் குடித்த பாலின் மிச்சத்தை அவளிடம் கொடுத்து

குடிக்கச் சொன்னார். அந்த அம்மையும் ஆனந்தத்தோடு குடித்தார்கள்.

சதுரக் கள்ளிப்பால் சிவஞான செல்வமாக அவள் வயிற்றில் வளர்ந்தது.

குழந்தையும் பிறந்தது.பாலை உண்டு பிறந்ததால் அக்குழந்தை

சிவஞான பாலைய சுவாமிகள் என்று பெயர் பெற்றது.

அக்குழந்தை-வளர்ந்து பாலகனான பின் ஞானாபதேசம் செய்து

ஆச்சார்ய பீடமும் அளித்தார்-சிவஞான பாலசித்தர்.

அங்கிருந்து பிரம்மபுரத்திற்கு வந்தார்.சிறிது காலம் தங்கி

மக்களின் குறைகளை போக்கினார்.பின் மயூராசலம் சென்றார்.

அங்கு சிறிது காலம் தங்கி சிவஞான யோகத்தில் ஆழ்ந்தார்.

முருகப்பெருமானின் கட்டளை கிடைத்தது. பணி முடிந்ததை

அறிந்தார். சிவயோக சமாதியில் ஆழ்ந்தார்.

மயிலம் மலையில் முருகப்பெருமான் வீற்றிருக்கும் சன்னிதானத்தின்

தென்பகுதியில்-மிதுன மாதத்தில் -திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் சித்தர்

சிவலிங்கமானார்.சுவாமிகளின் சமாதி இன்றும் அருள் பாலித்துக்

கொண்டிருப்பதை தர்ம சிந்தனையும் சத்திய நெறியும் கொண்டு

வாழ்கின்றவர்கள் அறிவார்கள்.

சிவயோகி ஞானி செறிந்தஅத் தேசம்

அவயோகம் இன்றி அறிவோர் உண்டாகும்

நவயோகம் கைகூடும் நல்லியல் காணும்

பவயோகம் இன்றிப் பரலோகம் ஆமே

-திருமந்திரம்